124آنجا كه سراسر همه غوغا و هياهوست بينى همه ياهو همه ياهو همه ياهوست

از وادى مشعر ¹گذران در شب اَضحى سيلاب سپيدى است كه بى‌تاب و تب آلوست

در حسرتِ بشكفتنِ خورشيد جهانتاب توفان فرو خفته چنان چنبر جادوست

اينك بدر آى از «من» و رو سوى «منا» ²كن كانجا به نظر مكمن ابليس بلا جوست

برخيز كه هنگامۀ رَمىُ الجمرات ³است خنّاس به زنجير و خلايق به تكاپوست

برزن دو سه سنگى به سر و پيكر ابليس چندانكه توان در تن و نيروت به بازوست

آنگاه به قربانگه اميال فراز آى كاين نفس بد انديش تو شيطان شرر خوست

9. سَعْى

يك شطّ بشر سوى دو سرچشمه روان است جوشان و خروشان و شتابان و دمان