125است
«خود» در نظرت نيست كه زنجير خلايق مى‌تابد و مى‌پيچد و بى‌خويش دوان است
سرگشته وشيدا و هراسان و عطشناك هركس به مَثلَ «هاجر» و هر سونگران است
پرسى زخود اين ولوله و هروله تا چند؟ يارب تَن ما را نه دگر تاب و توان است
ناگه به ندا مى‌شنوى: با دگران باش چون دست تواناى خدا 1با همگان است
وين «سعى» تو در «مروه» نه از بهر «صفا» يى است 2رَو دل به خدا بندكه مقصود همان است
چون باز ز مسعى بنهى روى به مسعى بينى كه خدا از درو ديوار عيان است
10. نصر من الله
بينى زكران تا به كران خيمه و خرگاه هفتاد و دو ملّت همگان همدل و همراه
يك امّت اسلام و هماهنگ در اعمال يك موج خروشان و هم آواز در افواه
قرآن كه ز «النّاس» 3سخن گفته همين است يعنى همه افراد خداجوى خود آگاه:
جمعاند و نيابى تو در اين جمع يكى فرد فردند و نبينى تو در آن جامعه