81امتيازوافتخارى براى قريش در عصر جاهليت شمرده مىشد.
ليكن اسلام اين محدوديت را برداشت: (قُلْ مَنْ حَرَّمَ زينَةَ اللَّهِ الَّتي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ)
؛ 1«[اى پيامبر] بگو: «زيورهايى را كه خدا براى بندگانش پديد آورده و [نيز] روزيهاى پاكيزه را چه كسى حرام گردانيد؟»
3. تحريم چادرهاى غير چرمى:
يكى ديگر از رفتارهاى جاهلى اين بود كه زير چادرهاى غير چرمى نميرفتند و آن را جايز نميشمردند، ولى در اسلام اين تفكر منتفى گرديد.
4. تأخير اوقات حج:
از ديگر رسوم جاهليتكه در اسلام نسخگرديد، موضوع «نسىء» يعنى تأخير اوقات حج بود.
«نسىء» اسم مصدر است، به معناى به تأخير افكندن؛ يعنى يكى از ماههاى حرام را به تأخير افكنند و به جنگ و غارتگرى بپردازند و احترام آن ماه را رعايت ننمايند و ماه بعد را محترم شمارند و آنرا ماه حرام قرار دهند. نظر به اينكه ساكنان سرزمين حجاز و مكه، از جمله شعار قوميت و آيين جاهليت آنان التزام به حرمت چهار ماه حرام بوده كه عبارت از ماه رجب، ذىقعده، ذيحجه و محرّم است كه از جنگ و خونريزى خود دارى مىكردند و حرمت اين چهار ماه در دين حنيف ابراهيم (ع) بوده و مشركان آن را به صورت شعار جاهليت در آورده و به احترام چهار ماه ملتزم بودند و چون خوددارى از جنگ و غارت سه ماه متوالى و پى در پى براى آنان دشوار بود، در بعضى از سالها بزرگان قبايل عرب بنا ميگذاشتند كه احترام ماه محرّم را رعايت ننمايند و به جنگ و انتقام بپردازند و در عوض ماه صفر را محترم شمارند و از جنگ خوددارى كنند و آن ماه صفر را از ماههاى حرام قرار دهند و سال ديگر، باز ماه محرم را ماه حرام ميدانستند به منظور اينكه چهار ماه حرام - كه از آيين و سنت ابراهيم (ع) بوده و به صورت آيين جاهليت بتپرستان در آمده - محفوظ بماند و شعار قومى آنان از ميان نرود و نسبت به خصوص ماه محرم ميتوانستند آنرا تغيير داده، ماه غير حرام بشمرند و آنرا به طور كنايه، به نام صفر اول بخوانند؛ يعنى آنرا محترم ندانسته در عوض ماه صفر دوم را محترم شمارند و آنرا ماه حرام قرار دهند. 2
حرام بودن چهار ماه در سال به اين انگيزه بود كه طوايف بتوانند با اطمينان و آرامش خاطر به سفرهاى تجارتى، زيارتى و به اصطلاح حج خود بپردازند.
چون موسم حج از دير زمان، ذيحجه بوده و از سويى به جهت تغيير ماه حج (ذيحجه) از فصلى به فصل ديگر براى حاجيان - كه ضمن سفر حج، تجارت نيز ميكردند - ضررهايى داشت، به اين فكر افتادند كه به نوعى اين ضرر و نقصان را جبران كنند، لذا تصميم گرفتند هر سه سال يك بار، ماه صفر را (به جاى محرم) آغاز سال قرار دهند و در نتيجه موسم حج در همه سال، به وقت معينى برقرار مىماند و اين عمل را «نسىء» ميخواندند.