92با بنى هاشم و بنى عبدالمطّلب خوددارى كنند. با محاصره سياسى و اقتصادى قريش، مسلمانان دورهاى سخت را در محل «شعب ابوطالب» گذراندند. در اين دوران آنچه بيش از همه چيز اهميت داشت، حراست از جان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بود. بهويژه ابوطالب در اين راه تلاشى ستايشانگيز از خود به يادگار گذاشت. مسلمانان در مدت سه سال محاصره، با زحمات فراوان و با به خطر انداختن جان خويش مخفيانه به تأمين نيازهاى ضرورى مىپرداختند. 1از ديگر اعمال كفار قريش، «تلاش براى قتل پيامبر صلى الله عليه و آله مىباشد. سران قريش، خشمگين از گسترش اسلام و بهويژه نفوذ آن در يثرب، در دارالندوه اجتماع كردند كه شمار آنان به 40 تن مىرسيد. ابوجهل در اين جمع پيشنهاد كرد از هر قبيلهاى يك شمشير زن انتخاب شود، آنگاه وى را غافلگير كنند و خون وى را بريزند. روشن است كسانش كه به خون خواهى او نمىتوانند شمار زيادى را قصاص كنند.
ناگزير به خونبها بسنده مىكنند كه پرداختن آن، كار آسانى است. خداوند پيامبرش را از اين توطئۀ شوم آگاه ساخت. در آيهاى از قرآن آمده است:
«به خاطر بياور هنگامى را كه كافران نقشه مىكشيدند كه تو را به زندان بيفكنند، يا به قتل برسانند و يا (از مكه) خارج سازند؛ آنها چاره مىانديشيدند و (نقشه مىكشيدند) ، و خداوند هم تدبير مىكرد و خداوند بهترين چاره جويان و تدبير كنندگان است!» 2پيامبر صلى الله عليه و آله، على عليه السلام را در بستر خود خوابانيد و خود شبانه مكه را به قصد يثرب ترك كرد. دورى و جدايى از كعبه و زادگاه، بر آن حضرت بسيار ناگوار و اندوهگين بود. خداوند پيامبرش را دلدارى داد و بدو وعده داد كه دگر بار به مكه باز خواهد گشت.
«آن كس كه قرآن را بر تو فرض كرد، تو را به زادگاهت باز مىگرداند! . . .» 3بُعد ديگر تلاش مشركين قريش، جنگهايى است كه آنان با امكانات و تجهيزات فراوان، براى نابودى اسلام و مسلمين انجام دادند كه مهمترين آنها جنگهاى «بدر» ، «اُحد» ، «خندق» و «احزاب» مىباشد. براى جلوگيرى از اطالۀ كلام، از توضيح جنگها خوددارى مىشود. پس ازجنگ احزاب و در سال ششم هجرى پيامبر صلى الله عليه و آله با گروهى از يارانش به قصد زيارت كعبه از مدينه به سوى مكه