93رهسپار شدند. مشركين مكه كه آمادۀ جنگ شدند و سوگند ياد نمودند كه به هر وسيلۀ ممكن از ورود مسلمانان جلوگيرى كنند.
پيامبر صلى الله عليه و آله با وجود اينكه نيروى كافى براى سركوبى بت پرستان مكه داشت با دشمنان سرسخت خود از در صلح و مسالمت وارد شد. ابتدا نمايندهاى پيش سران مكه فرستاد و آنان را دعوت به صلح نمود و ياد آور شد كه مسلمانان به قصد زيارت خانۀ خدا آمدهاند و قصد جنگ و تعرض را ندارند.
ابتدا نپذيرفتند و مركب نمايندۀ پيامبر صلى الله عليه و آله را پى كردند! ولى بار دوم به پيشنهاد صلح پيامبر صلى الله عليه و آله تن دادند. مشركين شرايط سنگينى براى صلح پيشنهاد دادند كه پيامبر آنها را پذيرفت و از جمله آن، تخليۀ فورى مكه بود. پيامبر صلى الله عليه و آله و ياران پس از اعمال حج، بىدرنگ مكه را ترك كردند، در حالى كه مسلمانان آرزو داشتند در زادگاه خود بيشتر اقامت نمايند. آرى، پيامبر صلى الله عليه و آله كه منطقش انسان دوستى و مسالمت و احترام به تعهدات بود، براى رفع خصومت و ايجاد محيط صلح و آرامش حاضر شد از تمام حقوق مشروع خود بگذرد. 1اين پيمان، كه به «پيمان حديبيه» معروف شد، بعدها به وسيلۀ مشركين نقض گرديد و علاوه بر آن، از آزارها و اذيتهاى قريش كاسته نشد.
مشتى زورگو بر كعبه سلطه يافته بودند و آن را در سلطۀ خود مىدانستند و در سلطهگرى و انحصارطلبى هيچ مرزى نمىشناختند.
بيش از نيمى از عمر بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله به مدارا با آنان گذشت و كمتر سودى نداشت. پيامبر نمىتوانست بيش از اين زورگويى را تحمّل كند. بايد مكه آزاد و كعبه از پليدى شرك و خرافه پاك شود؛ چه اينكه پيامبر صلى الله عليه و آله و ياران آن حضرت، در آرزوى زيارت آزادانۀ كعبه لحظه شمارى مىكردند.
سپاهيان ده هزار نفرى مسلمانان، بدون خونريزى و با امدادهاى الهى، شهر مكه را فتح نمودند. «سعد» يكى از ياران پيامبر، «شعار خشونت را» فرياد كرد كه:
«اليَوم يَوم الْمَلْحَمَة
اليَوم تَستحلّ الْحرمة»
اليوم أذلّ اللّٰه قريشاً
«امروز روز برخوردهاى خونيناست! امروز حرمتها شكسته مىشود! امروز خدا قريش را خوار مىكند!»
اما پيامبر رحمت صلى الله عليه و آله، در رد شعار خشونت و انتقام فرمود:
«اليَوم يَوم المَرحمة، اليوم أعزّ اللّٰه قريشاً» .