86
حقوق متقابل مسلمانان با يكديگر در منشور مدينه
1. مسلمانان در برابر ديگر مردمان، يك ملتاند. بنابراين، ميان هيچ مسلمان و كافرى پيوند نيست؛ هر چند پدر يا فرزند باشند و جدايى ميان مسلمان با مسلمانِ ديگر نيست.
2. هر تيره از مسلمانان در ميان خود فديه (ديه يا غرامت) مىپردازند، همانگونه كه پيش از اسلام بوده است.
3. مسلمانان در برابر كسانى كه ستم يا گناه يا دشمنى يا فساد ميان مسلمانان را توطئه نمايند، متحدند.
4. هيچ مؤمنى به خاطر كافرى كشته نمىشود و هيچ كافرى بر ضد مؤمنى يارى نمىشود.
5. عهد و امان خداوند يكى است.
بنابراين، شخص مطرح نيست و مىتواند پايينترين شخص پناه دهد بر مسلمين، (كنايه ازاينكه اگر شخصى به ديگرى پناه داد و او را كفالت نمود، بايد تمامى مسلمانان امان او را محترم بشمارند) .
6. در هنگام نبرد در راه خداوند، هيچ مؤمنى بدون موافقت افراد ديگر نمىتواند صلح نمايد؛ بنابر اين، صلح بايد با نظر جمع انجام شود.
7. گروههاى رزمنده، هر يك بايد پس از ديگرى و به نوبت بجنگند. بنابراين، هيچ طايفهاى دو مرتبۀ متوالى به نبرد الزام نمىشود.
8. هركس مؤمنى را بدون دليل بكُشد، حكمش قصاص است؛ مگر اين كه ولىّ مقتول راضى شود.
9. داور نهايى در اختلافات مسلمانان، خدا و رسول صلى الله عليه و آله است.
10. مسلمانان هيچ بدهكارى را كه بدهى بر او سنگينى كرده، رها نمىكنند، مگر اينكه او را كمك نمايند؛ چه بدهى به خاطر خون بهايى باشد يا غرامتى كه به عنوان سرشكن بر خويشان پدرى نصيب شخص شده باشد.
11. بعضى از مؤمنان سرپرست بعضى ديگرند. بنابراين، هيچ كافرى سرپرست مؤمنان نيست.
12. هيچكس نمىتواند بدون رعايت مصالح ساير لشكريان، كافرى را در پناه خود بگيرد.
مواد صلح مسلمانان با يهوديان
1. يهوديانى كه تحت اين پيمان هستند، بايد مورد يارى و حمايت قرار گيرند و ستمى بر آنان نشود و دشمنانشان