102اسلامى برجاى مانده در بناهاى مساجد.
پس بايد ورود به مسجد، هدفدار باشد و هدف هم شرعپسند و عقلايى. با اين همه، حفظ شؤون مسجد نيز لازم است. به اين معنى كه از نظر پوشش و چگونگى رفت و آمد و نگهداشت ادب و احترام و خلاصه رفتارها بايد بهگونهاى باشد كه بىاحترامى به مسجد و هتك حرمت آن نشود كه در اين صورت، بىگمان جايز نخواهد بود.
دربارۀ هيأت مسيحيان نجران كه به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله شرفياب شده بودند، آمده است:
«چون با لباسهاى فاخر و علامتهاى ويژهاى بودند، پيامبر به آنان توجّهى نكرد و وقتى آنان علّت بىتوجهى را از اصحاب پيامبر جويا شدند، اصحاب گفتند: نوع لباس و پوشش شماست كه پيامبر صلى الله عليه و آله نمىپسندد. نجرانىها لباس خود را تغيير دادند و با لباسى ساده و بىآلايش به حضور پيامبر رسيدند و آن حضرت آنان را پذيرفت» .
دور نيست، كه دليل بىتوجهىِ پيامبر به آنان، در مرتبۀ نخست، نوع پوشش و ورود متكبرانۀ آنان باشد كه با مقام و جايگاه مسجد سازگارى نداشته است.
سرزمين حجاز و منطقۀ حرم:
از گزارههاى مورد گفت وگو در فقه، ورود غير مسلمان به سرزمين حجاز يا دستكم محدودۀ حرم (منطقهاى با فاصلههاى مختلف تا مسجد الحرام) است.
در اينجا سه گزارۀ درخور جداسازى وجود دارد:
الف: ورود به قصد سكنى گزيدن در سرزمين حجاز يا محدودۀ حرم، كه بسيارى از فقهاى شيعه، بلكه به تعبير صاحب جواهر اجماع آنان بر حرام بودن آن است 1