170توصيف مى‌كند:
در مسجد حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله جمعى از حجاج هندى را ديدم باعيان منزل نموده بودند، بسيار كثيف و مندرس بودند، همه‌روزه در آفتاب بر روى فرش‌هاى پاكيزه نشسته، شپش مى‌كشتند و مى‌خوابيدند و گستاخانه حركت مى‌كردند و كسى متعرض آن‌ها نمى‌شد. 1به هنگام قربانى در مِنىٰ نيز به‌دليل نبود امكانات لازم، گاهى همان‌جا جلوى خيمه‌ها قربانى كرده، لاشۀ قربانى و فضولات آن را در فضاى باز و در برابر آفتاب سوزان رها مى‌كردند و درنتيجه گوشت‌ها متعفن گرديده و موجب بيمارى‌هاى بسيار مى‌شد.
برخى از اهالى و يا حجاج ديگر كشورها نيز عادت داشتند كه گوشت قربانى را تكه‌تكه كرده آن را در برابر آفتاب قرار دهند تا بخشكد و در طول سال از آن استفاده نمايند كه اين نيز خود موجب شيوع بسيارى از بيمارى‌ها مى‌شد.
نجم‌الملك منجم‌باشى در اين‌باره مى‌نويسد:
ذبيحه‌اى كه در عرفات مى‌شود، نصيب جمعى سياهان است، گوشت آن‌ها را پهن مى‌كنند و بر روى سنگ‌هاى كوه، مواجه آفتاب به‌زودى خشك مى‌شود، پس آن‌ها را ذخيره مى‌كنند براى آذوقه ساليانۀ خود. 2وى سپس مى‌افزايد:
چند مذبح در عرفات حفر نموده‌اند براى خون و فضولات قربانى ولى حجاج را چندان اعتنايى به آن‌ها نيست، هركس در برابر خيمۀ خود قربانى مى‌كند و به اين سبب هوا خيلى متعفن مى‌شود، اگرچه سياهان فضولات را به‌تدريج جمع‌آورى مى‌كنند. . . . 313 - رفتار غيرانسانى با بيماران و فوت‌شده‌گان
رفتار ناشايست برخى از حمله‌داران با بيماران و حتى جنازۀ فوت‌شدگان بسيار تأسف‌بار بوده است. نويسندۀ سفرنامۀ تير اجل در صدمات راه جبل در اين‌باره مى‌نويسد: