121مورد حمايت پادشاه حيره و در امان او بودند. اينان در نبردها و حملات پادشاه حيره حضور داشتند.51 روايت ديگرى نيز دربارۀ صنايع ارايه شده است، آنها مردانى از بكر بن وائل، لهازم، قيس و عبدالات و ثعلبة بن عكابة بودند. ابوالبقاء روايت نخستين را مىپذيرد.
ابوالبقاء مىگويد وضايع واحدى ايرانى بود كه از سوى كسرى به نزد امير حيره به عنوان نيروهاى امدادى فرستاده مىشد، تعداد آنها 1000 بود و يك سال در حيره مىماندند. بعد از يك سال خدمت آنها به ايران برمىگشتند و گروه ديگرى جايگزين آنها مىشد در واقع آنها قدرت حاكم حيره را شكل مىدادند و از طريق قدرت آنها حاكم حيره مىتوانست مردم حيره و همچنين قبايل بدوى را به طاعت خود درآورد و آنها را وادار به اطاعت خود كند. اگر اين نيروها نمىبودند: يعنى بدون اين نيروها، حكام حيره ضعيف بوده تا آنجا كه حتى از خود مردم حيره نيز هراس بودند.52
مردم حيره سه بخش در ارتش تشكيل مىدادند: دوسر يا دوسرة (برگزيدگان گروه جنگى و پهلوانان) ، الشهباء (گرچه بر اساس روايت متضاد ديگران اين گروه وضايع نام داشت) و الملحاء به دليل رنگ زرهشان به اين نام ناميده شده بودند.53 رهائن جوانانى بودند از قبايل عرب كه حكام حيره آنها را به عنوان گروگان نزد خود نگه مىداشتند كه قبايلشان به قلمرو حيره حمله نكرده و به عنوان التزاماتى بين قبايل و امراء حيره مىماندند بعد از اين تاريخ آنها برمىگشتند و گروه ديگرى جايگزين آنها مىشدند.54 اين نيروها مردم حيره و گروههاى ايرانى - قدرتى را تشكيل مىدادند كه امراء حيره قدرتشان بر آن تكيه داشت. آنها در كنار نيروهاى حيره به عنوان وفادارى به كسرى به منظور دفاع از وطنشان: خانوادهشان و داراىهايشان مىجنگيدند و آنها نمىتوانند از فرمانهايشان سرپيچى كنند.55
زمانى كه پادشاه همراه با نيروهايش حيره را براى انجام عمليات نظامى ترك مىكرد، مردم حيره از هجوم حملات بدويان در هراس بودند و در قلاع خود مىماندند تا اين كه پادشاه همراه با نيروهايش باز مىگشت.
گاهى اوقات پادشاه پيمانهاى را با