97پنجگانه به گاه بامداد و نيمروز و پسين و شب و نيمه شب صحبت شده است. ¹علاوه بر آن در يسنه، هات (62) نيايشى ذكر شده است كه معمولاً بندهايى از آن به عنوان آتش نيايش خوانده مى‌شده است. شباهت قابل ملاحظه‌اى نيز بين اين يسنه و خرده اوستا وجود دارد.

«اى آذر اهوره مزدا! . . . برنايى به نگاهبانى تو گماشته باد! (دين) آگاهى به نگاهبانى تو گماشته باد. . . تا تو در اين خانمان فروزان باشى. تا تو هماره در اين خانمان فروزان باشى.

تا تو در اين خانمان روشن باشى. . .» ²روزبه، تلاش تمام داشت تا آئين مزديستا را چنانكه بايست دريابد. نگهبانى آتش خانوادگى نشانه‌اى از تلاش هموارۀ او بود. امّا دغدغه‌هاى بسيار نيز درجان او شكفته بود.

پسر انسان

پسر انسان، تعبيرى كه عيسى مسيح - عليه‌السلام - براى بيان آوارگى خود بكار برده است. در باب 8 انجيل متى آمده است: «عيسى بدو گفت روباهان را سوراخها و مرغان هوا را آشيانها است. ليكن پسر انسان را جاى سر نهادن نيست.» ³زندگى مسيح و كلمات او تبيين شوق انگيزى از مهر، عدالت، راستى و ايثار است. در گفتگوى تاريخى كه پيلاطس با مسيح داشت، گويى تمام آئين مسيحيت وقتى از سرچشمه درست وحى جوشيده است در عبارتى از مسيح موج مى‌زند.

«عيسى جواب داد. . . از اين جهت من متولّد شدم و به جهت اين در جهان آمدم تا به راستى شهادت دهم و هر كه از راستى است سخن مرا مى‌شنود، پيلاطس به او گفت راستى چيست؟ . . .» ⁴راستى دغدغه همواره انسان بوده و هست. مراد انسانى است كه به حقيقت مى‌انديشد و در جستجوى يقين گمشده و طمأنينه جان خويش است. به قول حافظ اين ندا را شنيده است كه: تو را ز كنگره عرش مى‌زنند صفير
شكوه و رونق زندگى دهقان جى براى روزبه جلوه‌اى نداشت. آتش همواره فروزان آتشكده خانگى نيز به شعله فروزان دل و انديشۀ او مددى نمى‌رسانيد. خانه‌نشينى اجبارى او،