96هستيا aitseH بود. هستيا خواهر زئوس خداى خدايان به شمار مىرفت. پدرش كرنوس sunorC و مادرش رآ aeR بود. وى الهه و دوشيزهاى بود كه برخلاف زن - خدايان ديگر يونانى كه تجسم مطلق شهوترانى و افراط در امور شهوانى و بىعفّتى بودند، تجسّم شرم و عفّت به شمار مىرفت. . . در آغاز معبد هستيا، همان پرستش گاههاى خانوادگى بود. هر خانوادهاى داراى پرستشگاهى بود كه آتش مقدس در آن همواره فروزان بود. چون فردى از خانواده ازدواج كرده و تشكيل كانون خانوادگى جديدى مىداد، طى مراسمى، شعلهاى از آتش خانوادگى را بدو مىدادندتا آتش كانون تازه را با آن بيفروزد. اما هنگامى كه در تمدن و مدنيت اقوام آريايى، چون هند، ايران، يونان و روم طليعۀ شهرنشينى آشكار گشت و خانواده گرد هم آمده، تشكيل اجتماعات بزرگى را دادند، آتشگاهها و معابد بزرگ برپا شد.» 1در روم الهه آتش خانوادگى، وستا نام داشت. در آتشگاههاى خانوادگى و آتشكدههاى بزرگ، 2در هند براى آتش engN آگنى يا اَگنى ingA سه جايگاه قائل بودند. از اين رو يكى از القاب آگنى در هند، تريش ذشت ahthsazahsirT مىباشد. . . آتش دارنده سه جايگاه است.
جايى در آسمان، جايى در زمين و جايى ميانۀ آبها. هندوان آتش را اثىثى ihtitA مىخواندند؛ يعنى مهمان، در واقع آتشى كه در آتشگاه هر خانوادهاى مىسوخت، هم عنوان مهمان را داشت، چون ساكنان خانه موظّف بودند با كمال جديّت و كوشايى از آن پرستارى و پذيرايى كنند. 3در خرده اوستا به نگهبانى از آتش اشاره شده است كه برنا و دانايى به نگهبانى آتش گماشته مىشوند. علاوه بر آن چنانكه در آتش نيايش آمده است، مىتوان دريافت كه به آتشكده خانوادگى توجه شده است.
«سزاوار و برازندۀ نيايش باشى درخانۀ مردمان. . . برنايى به نگهبانى تو گماشته شود، دانايى به نگهبانى تو گماشته شود، اى آذر اى آفريدۀ اهورمزدا، فروزان باش در اين خانه، فروزان باش در اين خانه تا دير زمان، تا رستاخيز بزرگ. . .» 4با توجه به جوانى روزبه و اين كه به صراحت مىگويد پدرش از سر مِهر او را در خانه نگهدارى مىكرد. مىتوان احتمال داد كه مراد از نگهبانى آتش توسط روزبه، نگهبانى آتش خانوادگى بوده است. روزبه مىبايست ساعت به ساعت به آتش سركشى كند تا نميرد. علاوه بر نگهبانى ازآتش، او در خانه شاهد آتش نيايش نيز بوده است. در خرده اوستا ازنيايشهاى