68- پس از نزول نخستين آيات بر اوست. خدا از او مىخواهد از جاى خود برخيزد، لباس خويش را تطهير كند از پليدى بگريزد و رسالت خويش را عمل كند.
اشارۀ تاريخى ديگر دربارۀ وليد بن مغيره است. گفتهاند پس از شنيدن آيات قرآنى در تحليل منشأ آنها مردّد شد. از يك سو جذبۀ قرآن او را به سوى خود مىكشيد و از سوى ديگر، همآوايى با مشركين و استكبار، مانع از قبول آن مىشد. خداوند از ترديد او ياد مىكند و از اين كه او نابخردانه قرآن را سحر ناميد. 1خداوند پيام مىدهد كه:
«تمامى ثروتها و فرزندان و نعمتها از جانب خداست و بشر در طمع ثروت بيشتر، اما در اصل، بشر تنهاست و زمانى كه با آيات الهى درافتاد دوزخ در انتظار اوست.»
آيات انذار براى مشركان بويژه اشراف خوشنشين قريش، سخت كوبنده بود. آخرين آيات، آنان را به دليل نخواندنِ نماز و عدم انفاق و همآوازى با كسانى كه سخن باطل مىگفتهاند، سزاوار دوزخ مىشمرد. در سورۀ «الضحى» نيز از رسول خدا مىخواهد كه:
«و گدا را مران، و از نعمت پروردگارت سخن بگوى» .
تأكيد قرآن بر اصول انسانى، از همان آغاز، در آيات نازل شده وجود دارد. در اينجا نگاهى به پيامهاى اصلى سوره اسراء كه از سورههاى مهم مكّى است مناسب مىنمايد. در آغاز اشاره به معراج رسولالله است كه در قرآن، در آغاز همين سورۀ اسراء از آن سخن گفته شده است. اشارهاى به بنىاسرائيل در ادامه آمده و تأكيد بر اينكه هر قومى كه راه درستى را برگزيند، نيكى آن به خودش خواهد رسيد و اگر راه بدى را انتخاب كند، بدى آن به او خواهد رسيد. آنگاه دربارۀ قرآن مىفرمايد:
«اين قرآن به درستترين آيينها راه مىنمايد» .