67سركشيده، برخيز و بيمده، و پروردگارت را تكبير گوى. و جامهات را پاكيزه دار. و از پليدى دورى گزين. . . و آنگاه كه در صور دميده شود، آن روز، روزى سخت خواهد بود. و براى كافران ناآسان. مرا با آن كه تنهايش آفريدهام واگذار. او را مالى بسيار دادم و پسرانى همه در نزد او حاضر. و كارهاى او را به نيكوتر وجهى برساختم. آنگاه طمع مىبندد كه افزون كنم. آرى، كه او در برابر آيات ما ستيزه جوست. او را به مشقتى مىاندازم. او انديشيد و طرحى افكند. مرگ بر او باد، چگونه طرحى افكند؟ باز هم مرگ بر او باد، چگونه طرحى افكند؟ آنگاه گريست، سپس روى ترش كرد و پيشانى درهم كشيد.
سپس روى گردانيد و گردنكشى كرد. گفت: اين جز جادويى كه ديگرانش آموختهاند، هيچ نيست. اين جز سخن آدمى هيچ نيست. زودا كه او را به سَقَر بيفكنيم. چه چيز آگاهت ساخت كه سقر چيست؟ نه هيچ باقى مىگذارد و نه چيزى را وامىگذارد. سوازنندۀ پوست است. . . آرى سوگند به ماه، و سوگند به شب چون روى در رفتن آرد، و سوگند به صبح چون پرده برافكند كه اين يكى از حادثههاى بزرگ است. ترسانندۀ آدميان است. براى هركس از شما كه خواهد پيش افتد يا از پى رود. هركس در گرو كارى است كه كرده است، مگر اهل سعادت، كه در بهشتها نشستهاند و مىپرسند از گناهكاران: كه چه چيز شما را به جهنم كشانيد؟ مىگويند: ما از نمازگزاران نبوديم، و به فقيران طعام نمىداديم و با آنان كه سخن باطل مىگفتند همآواز مىشديم و روز قيامت را دروغ مىانگاشتيم تا مرگ ما فرا رسيد. پس شفاعت شفاعت كنندگان سودشان نبخشد، چه شده است كه از اين پند اعراض مىكنند؛ مانند گورخران كه از شير مىگريزند. . . آرى كه اين قرآن اندرزى است، هر كه خواهد آن را بخواند. و پند نمىگيرند مگر اين كه خدا خواهد. او شايان آن است كه از او بترسند و او شايان آمرزيدن است.
مهمترين اشارت تاريخى اين سوره، اشاره به اقدام رسول خدا - ص