110مردم را به گونه‌اى قرار داده بود كه بدنبال رسيدن به سودها و ثروتها - بدون بررسى و توجه به راه دستيابى آن - بودند. پس تا زمانى‌كه سود آرزو و هدف بود در راه رسيدن به آن هيچ انديشۀ (صحيحى) نداشتند و در حقيقت، هدف، ابزار و وسيله را توجيه مى‌كرد و لذا مى‌بينيم كه فروشنده به وسائل مختلفى از جمله غش، تزوير و كم‌فروشى متوسل مى‌شد تا به سود برسد و ما در قرآن كريم مى‌بينيم كه مردم را از اين امر بازداشته است «وَاُفُوا الْكيلِ وَالْميزٰانِ بِالْقِسْطْ» ¹«وَيْلٌ لِلْمُطفّفِين، الَّذيٖنَ اِذَا اَكْتٰالُوا عَلَى النّٰاسِ يَسْتَوفُونَ وَ اِذٰا كٰالُوهُمْ أُو وَزَنُوهُمْ يُخْسِروُنَ. اَلاٰ يَظُّنُ اوُلٰئِكَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُونَ لِيَومٍ عَظيم» .

در اينجا آيات ديگرى نيز هست كه به حرصى كه عامه مردم را در آن عهد فراگرفته بود، اشاره دارد. و همۀ اينها حاكى از محكوم ساختن غش‌كنندگان و طمع‌كاران و حريصان است و در قرآن كريم، مسلمانان و مؤمنين به وجوب پرهيز از اين حرص و انصاف و تفكر نسبت به خود ملزم گرديده‌اند. نزول اين آيات دليل بر اوضاع و احوال به اين دوران بوده و بيانگر فقر و تنگدستى و خودپرستى است كه به علت فقر بر نفوس غلبه يافته است.

پى‌نوشت‌ها: