185شريفۀ «حتّى اذا كنتم في الفلِك و جَرَينَ بهم بريحٍ طيّبة ¹» مى‌باشد؛ زيرا باد گوارا و دلنشين بعد از مناجات و استغاثه جهت نجات از كشتى بوده است و خاك مدينه همان باد گوارا را داراست.

53 - 54 - طِبٰابٰا، ظَبابا

حموى مى‌گويد: يكى از نامهاى ديگر مدينه «طِبٰابا» است كه بر سرزمين مستطيل شكل اطلاق مى‌شود و «ظَبابا» از مادّۀ - ظَبَّ و ظبظب به معناى سرزمين گرم و داغ است، ²خداى سبحان - به بركت دعاى رسول الله - ص - گرماى شديد آن را منتقل به جحفه نمود. ³55 - العاصمه: سمهودى مى‌گويد: ازآن جهت‌كه مدينه‌مهاجرين وانصار راحفظ كرد، رسول‌خدا - ص - آن را «جنّة حصينة» ؛ «سپر نگهدارنده» ناميد، رسول خدا - ص - و يارانش در آن‌جا در امان بودند. كه آنجا را عاصمه به معنى معصومه ناميده‌اند.

56 - العذراء: اين واژه نيز از تورات نقل شده است. بر مدينه (عذراء) اطلاق گرديده؛ زيرا از آن سرزمين با دشمنان اسلام سخت برخورد شد تا به دست صاحب حقيقى آن؛ رسول خدا - ص - رسيد. ⁴57 - العَرَاء: از آن جهت كه ساختمان‌هاى شهر مدينه كوتاه بود و سعى مى‌شده است تا از خانۀ رسول خدا - ص - مرتفع تر و بلندتر نگردد، تشبيه به شترى شده است كه داراى كوهان كوچكى است و يا اصلاً كوهان ندارد.

و در حديث آمده است: «فَكَرِهَ أن يعروا المدينة» ، «دوست نداشت خانه‌هاى مدينه طورى باشد كه در فضا پيدا شود.» ⁵