117مىنويسد: «اين نشان مىدهد كه قرآن در كنارِ اين ستون، جايگاه ويژه و مخصوصى داشته است. مسلم از آن، با عبارت « يصلي وراء الصندوق » 1ياد مىكند. گويا مصحف مذكور صندوقى داشته كه آن را داخل صندوق مىگذاشتند. برخى از اساتيد ما اثبات كردهاند كه اين ستون، همان ستونِ ميانى در روضۀ شريفۀ نبوى است. يكى از نامهاى ديگر اين ستون كه بدان مشهور است، «ستون مهاجرين» است. ابن حجر ادامه مىدهد: «از عايشه روايت شده كه وى مىگفت: اگر مردم فضيلت اين ستون را مىدانستند، براى نماز خواندن در كنار آن، قرعه كشى [رقابت] مىكردند. عايشه اين حديث را مخفيانه و در قالب يك راز، تنها به ابن زبير گفت. وى نيز در كنار اين ستون، بسيار نماز مىخواند. بعد از آن، اين موضوع را در كتاب تاريخ المدينه نوشتۀ ابن نجار يافتم. ابن نجار عبارت «مهاجران از قبيلۀ قريش در كنار اين ستون گرد هم مىآمدند» را به حديث اضافه كرده بود. محمد بن الحسن نيز قبل از ابن نجار اين سخن را در كتاب اخبار المدينه ذكر كرده بود». پايان سخن ابن حجر حافظ.
ابن رجب معتقد است، ستونى كه سلمة بن اكوع به نماز خواندن كنار آن اهتمام داشت، يكى از ستونهاى روضۀ شريفه بوده است. وى مىگويد: «به نظر مىرسد اين ستون يكى از ستونهاى مسجد قديم است كه به آن روضه مىگفتند. در روضه دو ستون وجود دارد؛ دربارۀ هر دو ستون گفته شده كه: «پيامبر(ص) در كنار آن نماز مىخواند». يكى از اين ستونها مخلقه نام دارد كه به ستون مهاجران نيز معروف است؛ زيرا بزرگان مهاجر كنار اين ستون مىنشستند و نماز مىخواندند. افزون بر اين به نامهايى چون ستون عايشه ... و ستون توبه نيز شناخته شده است؛ زيرا اين همان ستونى است كه ابو لبابه خود را به آن بست تا خداوند توبۀ او را پذيرفت.»
سمهودى در مورد اعتقادى كه العينى و ابن حجر داشتند، ترديد مىكند و دربارۀ آن به تحقيق مىپردازد و مىنويسد: «گروهى تصور كردند كه منظور از سخن ابن القاسم و آنچه كه از مالك نقل كرده، همان ستونى است كه امروزه به ستون مخلقه معروف است. ستونى كه در ميان روضۀ شريف قرار دارد. البته تصور اين گروه اشتباه است؛ زيرا ستون مورد نظر، به اجماع همۀ مسلمانان، به عنوان نمادى براى مصلاّى رسول الله(ص) شناخته نمىشود. منشأ اين توهم، توصيف اين ستون به مخلقه است.» (سمهودى، ج2، ص88 ، تحقيق: قاسم السامرائى، اول، 1422ق.)