74تاريخ به عنوان يك انديشه انحرافى به بدنۀ افكار اجتماعى رسوخ كرد كه در اين مورد، اشارهاى كوتاه ضرورى است:
ابوالحسن مدائنى آورده است: «كان الحسن كثير التزويح... و قال: احصى زوجات الحسن فكنّ سبعين امراة»؛ 1«حسن بن على، بسيار ازدواج مى كرد؛ وقتى همسرانش را شمردند، به هفتاد تن رسيد!»
بلخى مى نويسد: «و كان ارخى ستره على مأتين حُرة؛ حسن بن على با دويست زن آزاده ازدواج كرد.»
ابوطالب مكّى: «انه تزوج مأتين و خمسين امرأةً و قيل ثلثمائة و كان علىّ يضجرُ من ذلك»؛ «حسن بن على 250 زن به همسرى خود درآورد و بلكه گفته شده با سيصد زن ازدواج نمود و پدرش على بن ابى طالب از اين امر، رنج مى برد!» 2
افرادى چون واقدى، بلاذرى و عماد زاده: گفته ا ند: «اما حسن(ع) با چهارصد زن ازدواج كرد.» 3
و در همين راستا، بسيارى از مورخان اهلسنت مطالبى نگاشتهاند و حتى برخى از مورخان شيعه از ده تا چهارصد مورد هم گفته ا ند!
تحليلى كوتاه
اولاً: گزارش معتبرى از خود امام حسن(ع) و ساير ائمه در اين باب مطرح نگرديده است.
ثانياً: تفاوت نقل ها از ده مورد تا چهارصد مورد، خود علامت و نشانۀ اين است كه هر كسى هرچه رسيده نسبت داده است و اختلاف فاحش در اين مسأله، نشانۀ روشنى بر دروغ بودن بسيارى از نقلها است.
ثالثاً: چهارصد مورد ازدواج، حداقل بايد 300 فرزند و يا بيشتر و يا 200 فرزند براى ايشان گزارش شده باشد و حال آنكه تعداد فرزندان ايشان را از 12 تا 16 بيشتر ننوشته ا ند.
پر واضح است كه چنين نسبت هايى انگيزه ا ى جز غرض سركوب شخصيت والاى امام مجتبى(ع) نمىتواند داشته باشد و متأسفانه خواستهاند آن وجود گرامى را فردى عيّاش در تاريخ مطرح نمايند و چهرۀ ملكوتىاش را در هم شكنند و به حكومت غاصبانۀ خود استحكام بخشند. بنابراين، دروغ بودن احاديثى چون:
«قَالَ إِنَّ عَلِيّاً قَالَ وَ هُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ لَا تُزَوِّجُوا الْحَسَنَ فَإِنَّهُ رَجُلٌ مِطْلَاق...» 4بسيار روشن است و معلوم است كه امرى ساختگى است. بررسى ضعف سند روايات و بررسى علايم مجهول بودن آنها، نياز به نوشتارى جداگانه دارد كه از آن خوددارى مىشود.