68
5. صبر بىنظير و وفا
امّ البنين را بايد اسوۀ صبر، پايدارى و مقاومت شمرد؛ بانويى كه در يك حادثه، چهار فرزند دليرش را از دست بدهد، فرزند رشيد و دلاورى چون قمر بنى هاشم، ابوالفضل العباس.
او پس از شنيدن شهادت فرزندانش، هدفمندانه سوگوارى مىكند. جامۀ صبر را نمىدرد و همچنان از وفايش نسبت به خاندان عصمت و طهارت سخن مىگويد.
يكى از مظاهر صبر بىنظير و وفادارى امّ البنين، صبر بر فراق على (ع) و سپس فرزندان رشيد آن حضرت، بهويژه امام حسين (ع) بود. وى به ابا عبدالله (ع) علاقه شديد داشت؛ بهگونهاى كه حسنين را بر فرزندان خود مقدم مىداشت. پس از شهادت اين مظاهر عالى انسانيت و كمال، امّالبنين صبورى پيشه ساخت و از مظاهر وفادارى ا ش آن بود كه «امامه، يكى از همسران على (ع) كه توسط مغيرة بن نوفل كه يكى از مشاهير عرب است، خواستگارى مىشود، با امّالبنين در مورد اين ازدواج مشورت مىكند، او در پاسخ چنين مىگويد: سزاوار نيست كه ما پس از على (ع) در خانۀ مرد ديگرى باشيم و با مرد ديگرى، پيمان همسرى ببنديم.» 1
اين سخن امّالبنين نه تنها در امامه، بلكه در ليلى تميميه و اسماء بنت عميس نيز اثرگذار شد و آنان تا پايان عمر، با كسى ازدواج نكردند و حاضر نشدند، پس از صاحب فضايل والا و كرامتهاى بىشمار؛ يعنى على (ع) ، با فرد ديگرى ازدواج نمايند.
6. در حوزه دانش و علم
فصاحت و بلاغت و سخنورى و بيان نكات بديع و سخنان جاودانه، نتيجۀ علم و دانش و معرفت است، كه اينها در امّالبنين با تمام مظاهر كمالش وجود داشت؛ از آن جمله، ورود در حوزۀ شعر حماسى است. شعر، هم نيازمند به دانش و علم است و هم بازگو كنندۀ تصويرى زيبا از احساس آدمى است كه براى انتقال مفاهيم بلند و بيان جذاب و اثر بخش آن، گويندۀ شعر، هم بايد ظرفيت ذهنى پر و آمادهاى داشته باشد و هم حسى عالى به او دست دهد تا با آن حس، ذوق هنرى ا ش شكوفا گردد و بتواند شعرى اثر بخش و ماندگار بسرايد؛ شعرى كه اعماق وجود شنونده را بر مىشمارند و او را آماده شنيدن، حفظ كردن و بازگو نمودن مىكند و گوينده را در تصوير شعرى اش مىنگرد و دل خويش را به آن مىسپرد و با اين سپردن در اعماق دل، اشك را روانه مىسازد و همچون گويندۀ شعر، حسّى عالى را به مخاطبان منتقل مىكند.
آرى، در خاندان بنى كلاب، شعر، پيشينهاى عميق و كهن دارد و شاعران برجستهاى را بنى كلاب