219
(قُلْ يٰا أَهْلَ اَلْكِتٰابِ تَعٰالَوْا إِلىٰ كَلِمَةٍ سَوٰاءٍ بَيْنَنٰا وَ بَيْنَكُمْ أَلاّٰ نَعْبُدَ إِلاَّ اَللّٰهَ وَ لاٰ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لاٰ يَتَّخِذَ بَعْضُنٰا بَعْضاً أَرْبٰاباً مِنْ دُونِ اَللّٰهِ) .
1
«بگو اى اهل كتاب! بياييد به سوى سخنى كه ميان ما و شما يكسان است؛ كه جز خداوند يگانه را نپرستيم و چيزى را همتاى او قرار ندهيم و بعضى از ما، بعضى ديگر را - غير از خداى يگانه - به خدايى نپذيرد.»
و خداوند متعال مسلمانان را به نيكوكارى و ارتباط با آنان امر مى كند:
(لاٰ يَنْهٰاكُمُ اَللّٰهُ عَنِ اَلَّذِينَ لَمْ يُقٰاتِلُوكُمْ فِي اَلدِّينِ وَ لَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيٰارِكُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَ تُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ إِنَّ اَللّٰهَ يُحِبُّ اَلْمُقْسِطِينَ) .
2
«خدا شما را از نيكى كردن و رعايت عدالت نسبت به كسانى كه در راه دين با شما پيكار نكردند و از خانه و ديارتان بيرون نراندند نهى نمى كند؛ چرا كه خداوند عدالت‌پيشگان را دوست دارد.»
گفتگو و ارتباط
خداوند متعال مى فرمايد:
(يٰا أَيُّهَا اَلنّٰاسُ إِنّٰا خَلَقْنٰاكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثىٰ وَ جَعَلْنٰاكُمْ شُعُوباً وَ قَبٰائِلَ لِتَعٰارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اَللّٰهِ أَتْقٰاكُمْ إِنَّ اَللّٰهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ) .
3
«اى مردم! ما شما را از يك مرد و زن آفريديم و شما را تيره‌ها و قبيله ها قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد؛ (اينها ملاك امتياز نيست،) گرامى‌ترين شما نزد خداوند با تقواترين شماست؛ خداوند دانا و آگاه است!»
اين آيه به صراحت بر ضرورت ايجاد ارتباط دو جانبه بين ملت ها تأكيد مى كند. ايجاد اين ارتباط مستلزم برقرارى تبادلات سياسى، فرهنگى و اقتصادى با هدف پى ريزى جامعه اى انسانى است كه سرشت و شاكلۀ آن بر پايۀ نيكى و خيرخواهى استوار خواهد شد.
گفتگو، يكى از اصول مبنايى در اسلام است. خداوند متعال گفتگو با مخالفان را به ما آموخته حتى اگر خود شيطان باشد. گفتگو راهى براى رسيدن به فهم مشترك به شمار مى رود. افزون بر اين، گفتگوى خداوند با ابليس - لعنه الله - نيز خود دليلى براى ضرورت و واجب بودن اين اصل اساسى است.