158
(إِنَّما أَشْكُوا بَثِّى وَ حُزْنِى إِلَي اللَّهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لاَ تَعْلَمُون)
«غم و اندوه خود را به خداوند شكوه مى كنم، از جانب خداوند مى دانم آنچه را شما نمى دانيد.»
در روايت ديگر مى خوانيم كه حضرت فرمودند:
«يعقوب كه 12 پسر داشت و خداوند يكى از آنها را غايب كرد، از گريۀ زياد چشمانش سفيد و كمرش از غم خم شد؛ در حالى كه فرزندش زنده بود، اكنون من كه در كربلا شهادت پدر، برادر، عموها و17 نفر از خانواده ام را شاهد بوده ام، چگونه نگريم؟ !» 1
امام سجاد عليه‌السلام در پاسخ پرسش ديگرى فرمودند:
«كَيْفَ لاَ أَبْكِى وَ قَدْ مُنِعَ أَبِى مِنَ الْمَاءِ الَّذِى كَانَ مُطْلَقاً لِلسِّبَاعِ وَ الْوُحُوش» . 2
«چگونه نگريم، در حالى كه پدرم از آب، كه براى درندگان و وحوش آزاد بود، منع گرديد.»
امام صادق عليه‌السلام فرموده ا ند:
«وَ كَانَ جَدِّي، (عَلىِ بنِ الْحُسَينِ عليه‌السلام) إِذَا ذَكَرَهُ (يَعْنى الحُسَينِ عليه‌السلام) بَكَي حَتَّي تَمْلأَ عَيْنَاهُ لِحْيَتَهُ وَ حَتَّي يَبْكِى لِبُكَائِهِ رَحْمَةً لَهُ مَنْ رَآه» . 3
«جدّم، امام سجاد عليه‌السلام هرگاه شهادت امام حسين عليه‌السلام را به ياد مى آورد، آنقدر گريه مى كرد كه هر كس او را مى ديد، تحت تأثير عاطفى قرار ميگرفت و مى گريست.»
حضرت رضا عليه‌السلام مى فرمايند:
«مردمان دوران جاهليت، محرّم را محترم مى شمردند و ظلم و كشتار و جنگ را حرام مى شمردند، ليكن خون ما در آن ماه حلال شد. حرمت مان شكست. زن و ذريّۀ ما به اسارت رفت. آتش بر خيمه هايمان افروخته شد. اموال و دارايي مان به يغما رفت. حرمت نبوى رعايت نشد. روز شهادت امام حسين عليه‌السلام روزى است كه دل و جانمان زخم برداشت. اشكهايمان جارى شد. بزرگانمان را خار شمردند. پس گريه كنندگان بايد بر مانند حسين عليه‌السلام بگريند؛ زيرا گريه بر آن حضرت گناهان را مى ريزد. . .» 4
اى پسر شبيب! در محرم با ذريّۀ پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم جنگيدند. زنان و ناموس او را اسير كردند. اموالشان را به غارت بردند. «اگر مى خواهى گريان باشى، پس بر حسين عليه‌السلام گريه كن؛