169مادى پاك شود و از سفر پر بركت الهى تزهد و تزود نمايد و اينجاست كه مشاهده مى‌كند وجودى نيست جز وجود خدا و تحول درونى آن‌چنان برانسان مستولى مى‌شود كه هرچه مى‌بيند آثار الهى است و اگر شخص نتواند از اين سفر الهى زاد و توشه بردارد پس به كجا بايد پناه ببرد و كيست كه بتواند او را از مفاسد اجتماعى و فردى نجات دهد؟ ! پس هدف بازگشت به خويشتن خويش است. به قول مولوى (مثنوى)
هر كسى كو دور ماند از اصل خويش
t باز جويد روزگار وصل خويش
اگر به سير عملى پيامبر بزرگ اسلام، اصحاب و تمامى اهل بيت و مردان واقعى و عرفاى اصيل توجه شود، معلوم مى‌شود كه آنان خود را در پناه بيت‌الله قرار مى‌دادند و عرفان واقعى را از آن مكان طلب مى‌كردند، بلكه عشق به خدا كه منشأ تمام معارف است، در آن مكان متبلور مى‌شود. در تأكيد مسأله، پرسش و پاسخى را مطرح مى‌كنيم و آن پرسش اين است كه برخى اهل دانش مى‌پرسند:
با اين‌كه مرحوم شيخ بهايى از فقها و علما و از صاحبان فنون و علوم بوده، چرا در كتاب نان و حلوا بر هم علوم و فلاسفه، حتى فقها و اهل حديث مى‌تازد. 1در جمله‌اى به فلاسفه مى‌گويد:
دل منوّر كن به انوار جلى
t چند باشى كاسه ليس بوعلى
و در ادامه مى‌گويد:
علم نبود غير علم عاشقى
t مابقى تلبيس ابليس شقى
علم فقه و علم تفسير و حديث
t هست از تلبيس ابليس خبيث