19يكى از خطبههاى خود، به اين معنا اشاره دارد. 1و همچنان كه عرش الهى محور حركت فرشتگان است، كعبه نيز محور حركت اهل زمين به سوى خداوند متعال است. اين احساس، ذهنيت عملى ديگر را در پى دارد و به انسان مسلمان القا مىكند كه محور قرار گرفتن كعبه در حركت بشريت، تنها زمانى محقّق مىشود كه تمامى اهل زمين، به اسلام اصيل ملحق شوند و با نفى همۀ طاغوتها، به پروردگار و آيين او بگروند.
در پى انجام اين اعمال و بر مبناى همان احساس پيشين، در نتيجۀ اين ديدار مقدس و تماس با آن سنگ مقدس، احساس پيوند با عالم غيب در وجود آدمى پديدار مىشود و نياز او در هر دو بُعد؛ محسوس و معقول، به طور هماهنگ برآورده مىگردد و بدين ترتيب، يكى از اركان شخصيت انسان مسلمان شكل مىگيرد؛ چنانكه خداوند متعال مىفرمايد: يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقيمُونَ الصَّلاَة؛ «به غيب ايمان مىآورند و نماز به پا مىدارند.» 2
- تأكيد بر وحدت هدف و مسير؛ زيرا طواف، نماد حركت پيرامون محور معيّن است و اين محور واحد، كعبه است؛ در حالى كه محورهاى كفر (كه در جمرات سهگانه تجلّى مىيابد) ، متعدّد هستند.
- تلاش همه جانبه براى حراست از محور اساسى اسلام و در نتيجه پاسدارى از هر پرچمى كه به نام اسلام افراشته مىشود. احاديثى كه در اين باره وارد شده و كعبه را «منار الاسلام» ناميده، تأكيدى بر اين مفهوم است. در چنين حالتى، سستى و سرسپردگى در برابر ستمگران و تسليم شدن در برابر ابرقدرتها معناى خود را از دست مىدهد و مفاهيم انقلابى و خيزش و دگرگونى گسترده در سرزمينهاى اسلامى، جايگزين آن مىگردد.
ج) نماز در پشت مقام ابراهيم (ع)
اين بخش از مناسك، يادآور پيوند انسان مسلمان با خاندان ابراهيم (ع) و روند