105نيز آية الله خويى در شمارش محرّمات احرام، ذيل عنوان «9. پوشيدن لباس دوخته بر مردان» فرموده‌اند:

«پوشيدن لباس دوخته، هر طور باشد، براى زنان عيبى ندارد، مگر دستكش كه آن را نپوشند.» ¹پيداست كه حرمت پوشيدن دستكش براى زنان، عنوان مستقلّى است و ربطى به «پوشيدن لباس دوخته بر مردان» ندارد.

همچنين در شمارش محرّمات احرام، ذيل عنوان «16. زينت نمودن» نوشته‌اند:

«پوشيدن زيور براى زينت بر بانوان محرم حرام است و زيورى كه پيش از احرام، عادت به پوشيدن داشته، مستثنى است و مى‌تواند او [ آن ] را بپوشد، ولى نبايد او [ آن ] را به شوهر خود و ديگر مردان نشان دهد.» ²هويداست كه «إظهار الزينة للزوج و لغيره من الرّجال» عنوان مستقلى غير از «پوشيدن زيور» است. همين ايراد، عيناً به مناسك حج حضرت امام خمينى نيز وارد است. ³در اينجا تعابير قدما دقيق‌تر است; مثلا علاّمه و شهيدين در شمارش محرّمات احرام گويند: «و الحلى غيرالمعتاد للنساء، و إظهار المعتاد للزوج» ⁴، «و لبس المرأة ما لم‌تعتده من الحلى; و إظهار المعتاد للزوج» ⁵، «و لبس ما لم تعتده من الحلى، و ما اعتادته بقصد الزينة لابدونها; لكن يحرم عليها إظهاره للزوج» . ⁶توضيح اينكه برخى از قدما مانند شهيد، چنان كه گذشت، تروك احرام را سى مورد دانسته‌اند و آنها را از يكديگر تفكيك كرده‌اند و برخى معاصران، 25 يا 24 مورد دانسته‌اند و دو يا چند عنوان را ذيل يك عنوان درج كرده‌اند كه دقيق نيست. البته در مواردى، قدما هم چند امر را ذيل يك عنوان آورده‌اند، ولى تعبيرشان دقيق است; مثلا تعابير علاّمه در ارشاد كه گذشت، انصافاً دقيق است:

«. . . صيد البَرِّ. . . أكلا، و ذبحاً، و اصطياداً، و اشارةً، و دلالةً، و إغلاقاً و إمساكاً و النساء وطئاً، و عقداً له و لغيره و شهادةً عليه و إقامةً، و تقبيلا و نظراً بشهوة» . ⁷