106
ولى مرحوم آية الله خويى (رحمة الله) و من تبعه صيد را با همه مسائل وابستهاش يك عنوان و نساء، يعنى آميزش و مانند آن را - چنان كه گذشت - چهار عنوان دانسته كه اين دوگانگى، وجهى ندارد. علاوه بر اينكه عنوان «صيد» در كلام علامه و مانند آن، كلّى است و همه محرّماتى را كه ذيل آن ذكر شده، شامل مىشود، ولى عنوان در كلام آية الله خويى به گونهاى است كه شامل محرّمات ذيل آن نمىشود; زيرا در عنوان محرّم نخست فرمودهاند: «1. شكار حيوان صحرايى» و پيداست كه اين عنوان، شامل اكل، امساك و مانند آن نمىشود;بر خلاف تعبير «شكار \ صيد» در سخن علاّمه كه شامل همه موارد; يعنى اصطياد، ذبح، أكل و. . . مىشود.
نهم: عدم محاذات جدّه با ميقات
مسأله محاذات يا عدم محاذات جدّه با ميقات يكى از مسائلى است كه كارشناسان بايد تكليف آن را مشخص و معيّن كنند و اختلاف در آن به هيچ وجه شايسته نيست. در مناسك برخى از مراجع معاصر مىخوانيم:
«كسانى كه با هواپيما به حج مىروند و مىخواهند بعد از حج به مدينه مشرف شوند، احتياط آن است كه بدون احرام بروند جدّه، و از اهل اطلاع مورد اعتماد تحقيق كنند، اگر جدّه يا حده معلوم شد محاذى با يكى از ميقاتهاست از آنجا محرم شوند و الاّ بروند به ميقات ديگر مثل جحفه و از آنجا محرم شوند. . . .»
محاذات يا عدم محاذات جدّه با يكى از مواقيت - به نظر بسيارى از فقيهان - موضوع حكم است و نبايد توقع داشت حاجى - كه از همه جا بى خبر است - تحقيق كند كه آيا جدّه محاذى ميقات است يا نه و ابهام و ترديد در آن با اينهمه امكانات و وسائل فعلى سزاوار نيست. برخى از فقيهان ديگر در اين زمينه نوشتهاند:
- «محاذات جدّه با يكى از مواقيت ثابت نيست، بلكه اطمينان به عدم محاذات آن است، پس احرام از جدّه مجزى نيست و بر حاجى لازم است قبل از رسيدن به جده نذر احرام نموده و از محل نذر احرام ببندد. . .» 1- «با ملاحظه نقشههاى جغرافيايى، نقطه محاذى جحفه، در جنوب شرقى جدّه واقع