103محرّمات احرام را «جماع با زن، بوسيدن، دست زدن يا تماس و نگاه با شهوت، بلكه هر نحو لذّت بردن و تمتّع» دانستهاند. 1يعنى همه اين امور را ذيل يك عنوان آوردهاند; همچنان كه حرمت شكار و همه فروع آن را يك عمل محرّم از محرّمات احرام قلمداد كردهاند 2و از اين جهت، يكنواختى در تعداد رعايت شده است، ولى مرحوم آية الله خويى (رحمة الله) ، مورد نخست را چهار امر محرّم به حساب آوردهاند و مورد دوم را يك امر; يعنى در بيان تروك احرام فرمودهاند: «1. شكار حيوان صحرايى; 2. نزديكى با زنان; 3. بوسيدن زن; دست زدن به زن; نگاه كردن به زن و ملاعبه با او» . 3بنابر اين تفصيل، شكار را هم بايد چند عنوان محرّم قلمداد مىكردند; چون آنچه محرّم است و ايشان ذيل عنوان «شكار حيوان صحرايى» به حرمتش تصريح كردهاند، عبارت است از:
1. شكار; 2. كمك به ديگرى در شكار (چه ديگرى محرم باشد، چه مُحِلّ) ; 3. نگهدارى شكار يا به دست گرفتن آن در حال احرام (هر چند شكار كردنش پيش از احرام باشد) ; 4. خوردن گوشت شكار (هر چند شكاركننده، مُحِلّ باشد) . 4به نظر مىرسد تعبير و شمارش قدما در اين موضوع، دقيقتر است كه براى مثال، تعبيرات علاّمه حلّى، شهيد اوّل و شهيد ثانى را به ترتيب ذكر مىكنيم:
- «يجب على المحرم اجتناب صيد الْبَرِّ. . . أكلا و ذبحاً، واصطياداً، و إشارةً، و دلالةً، وإغلاقاً و إمساكاً.
و النساء وطئاً، و عقداً له و لغيره و شهادةً عليه و إقامةً، و تقبيلا و نظراً بشهوة» . 5- «أمّا التروك المحرّمة فثلاثون: . . . و النساء بكلّ استمتاع حتّى العقد.» 6- «. . . صيد البرّ. . . اصطياداً و أكلا و ذبحاً و دلالةً و إغلاقاً، مباشرةً و تسبيباً ولو بإعارة الآلة. والاستمتاع بالجماع و مقدّماته حتّى العقد» . 7