45
. . . فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ. . . . 1«آنانكه به پيامبر ايمان آورده و او را كمك مىكنند و به تكريم و تعظيم مىپردازند.»
از اين سه جمله استفاده مىشود كه مسلمانان در برابر پيامبر، سه نوع تكليف دارند:
1. ايمان 2. كمك به او 3. تكريم و تعظيم او.
خطيبان وهابى در سخنرانى هاى خود، از دو چيز بيشتر نام مىبرند: الف:
شرك ب: بدعت، تو گويى در قوطى آنها جز اين دو واژه، چيز ديگر نيست
آيا اين سه وظيفه منحصر به زمان پيامبر است يا پس از آن نيز جريان دارد؟ اگر شقّ نخست را برگزينيم، بايد ايمان به او را نيز منحصر به دوران حيات پيامبر كنيم. اكنون كه اين شق باطل شد، طبيعى است شق دوم حكمفرماست و آن اينكه بايد او را در حال حيات و ممات، تكريم و تعظيم كرد و بزرگداشت ميلاد نوعى تكريم و تعظيم اوست و چنين چيزى كه اساس آن در قرآن وارد شده، نمىتواند بدعت باشد.
قرآن كريم در سورۀ ديگر مىفرمايد:
وَ رَفَعْنٰا لَكَ ذِكْرَكَ ؛ 2«تو را بزرگآوازه كرديم»
به يقين بزرگآوازه شدنِ پيامبر، از طريق اسباب طبيعى صورت مىپذيرد و تمام احتفالها و بزرگداشتها نوعى تجسم بخش اين آيه است.
تبرّك به آثار پيامبران
تبرّك به آثار پيامبران، به خصوص پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله از اصول مسلّمى است كه قرآن و روايات و سيرۀ مسلمانان بر آن تأكيد دارد. فعلاً دربارۀ روايات و سيرۀ مؤمنان سخن نمىگوييم، همينقدر يادآور مىشويم كه از طرف عالمان سنى و شيعه دربارۀ تبرّك كتابهاى سودمندى نوشته شده است؛ مثلاً محمدطاهر مكى كتابى را دربارۀ تبرّك در سال 1395 منتشر كرد و دوست عزيزمان مرحوم آيتاللّٰه احمدى ميانجى كتاب گستردهترى دربارۀ تبرّك الصحابه نوشت و به يادگار نهاد.