44بيابانى دور از علم و فرهنگ مطرح كرد و توانست از بساطت و سادگى آنان كمال استفاده را بكند بهخصوص آنجا كه عمل مسلمانان را به عمل بتپرستان تشبيه مىكرد و از اين طريق روح جهادگرى را در آنان كه توأم با غنايم نيز بود احيا مىنمود.
اكنون دامن سخن را با دو پيشنهاد بر مىچينيم و كوتاه مىكنيم:
1. روحانيان كاروانها بايد زبان عربى را فراگيرند؛ زيرا بر اثر آگاهى از زبان، مىتوانند بر بسيارى از مشكلات فايق آيند و سخن خود را با منطق روشن بيان كنند. امروز بسيارى از محققان و عالمان بزرگ ما در مجالس بينالمللى، ساكت و خاموشاند؛ زيرا زبان جمع را كه همان زبان عربى و احياناً انگليسى است نمىدانند، پس ناگزيرند سكوت اختيار كنند. از اين جهت بايد زبان عربى با روشى كه مصريان براى بيگانگان تنظيم كردهاند آموخت. خوشبختانه در حوزۀ علميۀ قم، اساتيد مجرّب در اين مورد فراوانند.
در مقام مناظره، بايد از قرآن كريم بيشتر بهره گرفت كه دلالت قاطع بر موضوع دارد و در اين مورد پيشنهاد مىشود كه كتاب «بحوث قرآنية في التوحيد والشرك» محور تدريس قرار گيرد و عزيزان در پرتو تسلّط به زبان و نقد مكتب، به وظايف خود جامۀ عمل بپوشانند.
در اينجا دو بند از عقايد وهابيان را مطرح مىكنيم و آن را از طريق آيات قرآنى به نقد مىكشيم:
1. بزرگداشت ميلاد پيامبر
خطيبان وهابى در سخنرانىهاى خود، از دو چيز بيشتر نام مىبرند: الف: شرك ب: بدعت، تو گويى در قوطى آنها جز اين دو واژه، چيز ديگر نيست و همگان از خطبۀ واحدى پيروى مىكنند و بر اين جملهها اصرار مىورزند كه «شَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا، وَكُلُّ مُحْدَثٍ بِدْعَةٌ، وَ كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَ كُلُّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ» و از اين شيوه مىخواهند امور مسلمانان؛ مانند بزرگداشت ميلاد پيامبر و تبرّك به آثار باقيمانده از آن حضرت را، بدعت معرفى كنند كه سرانجامِ آن آتش است.
اكنون ببينيم بزرگداشت پيامبر صلى الله عليه و آله بدعت است يا تكريم، كه قرآن بر آن تأكيد دارد؟
قرآن كريم در آيهاى مىفرمايد: