129سخت، به خاطر فراموش كردن روز حساب در انتظارشان مى‌باشد.

عبداللّٰه بن ابى مليكه مى‌گويد:

روزى باعايشه كه از قبرستان باز مى‌گشت، برخورد نمودم و از او پرسيدم:

از كجا مى‌آيى؟ گفت: از سر قبر برادرم عبدالرحمان. از او پرسيدم: آيا پيامبر از آن منع نكرد؟ پاسخ داد: آرى، «كان نهى عن زيارة القبور ثمّ أسرّ بزيارتها» ؛ ¹«پيشتر، از زيارت قبور نهى كرده بود، اما بارديگر دستور زيارت آنها داد.»

از اين رو ترمذى در ذيل حديث ابوهريره - كه مى‌گويد: «إنّ رسول اللّٰه لعن زوارات القبور» ²- آورده است: «إنّ هذا كان قبل أن يرخّص في زيارة القبور، فلمّا رخّص دخل في رخصته الرجال و النساء» ؛ ³«اين نهى مربوط به پيش از اجازه آن حضرت در مورد زيارت قبور بود، پس از آنكه اجازه داد، اين اجازه شامل زن و مرد مى‌گردد.»

بدين ترتيب، مى‌بينيم كه وجود آرامگاه، كتابخانه، مسجد و هر بناى يادبودى بر روى قبور درگذشتگان مؤمن و به خصوص پيامبران، امامان و اوليا و صالحان و زيارت قبور آنان، در اسلام منع نشده است و برخى روايات كه در اين زمينه در كتب اهل سنت آمده است قابل استناد نيست، چنانكه آقاى دكتر زكى‌يمانى، ازچهره‌هاى سرشناس حجاز به آن اشاره و آن را نقد كرده است.

حمايت از حريم ولايت

روايت و حديث، پس از قرآن كريم، نخستين منبع استنباط احكام است و بخش عظيمى از فرهنگ غنى و قوى اسلام از راه سنت و حديث پيامبر خدا و اهل‌بيت معصوم عليهم السلام به مسلمانان رسيده است، و از اين رو، حديث داراى جايگاه مهمى است و محدّثان حق بزرگى بر جامعۀ اسلامى دارند؛ زيرا آنان با تلاش و كوشش خويش در عصر تقيّه و خفقان، علوم مختلف اسلامى را از پيشوايان راستين دريافت كرده و از راه نقل و نشر شفاهى و كتبىِ آنها، نسل‌هاى بعدى را از ثمرات آن برخوردار ساخته‌اند. در اين راستا، امام صادق عليه السلام براى جلب افكار عمومى به جايگاه والاى محدّثان به معاويةبن عمّار مى‌فرمايد:

«راويةٌ لحديثنا يُبّثُ في النّاس و يُشدِّد في قلوب شيعتنا أفضل من ألف عابد» ؛ ⁴«كسى كه احاديث فروان ما را در ميان مردم منتشر سازد، به‌وسيلۀ آنها،