74او برادرِ شحاته امير مدينه است. خانوادۀ آنها از نسل حسين فرزند على عليه السلام و از اشراف و سادات بودند. آنها شيعه بودند و از زمان كربلا حضور داشتهاند و در حجاز، پس از اميران مكه، در مرتبۀ دوم بودهاند.» 1در گزارش مارس 1917 . loC-. tueiL ebmocweN شرحى از يك تهاجم نظامى بر ضد راهآهن حجاز آورده كه شريف ناصر (شيعهاى از مدينه) در آن شركت داشته است. 2لورنس گاه از غرور ناصر و اينكه شريف و از شيعيان اصيل نسل على و امام حسين شهيد است، ستايش مبالغهآميز دارد. او از ناصر با عنوان ژنرال جنگجو ياد مىكند. ناصر پس از اندك زمانى توانست ثابت كند كه به عنوان يك فيلسوف سياسىِ كوچك، مىتواند سياست فيصل را در تأسيس يك دولت عربى در دمشق درك كند. 3ناصر، به رغم داشتن قدرت نظامى، آن گونه كه لورنس اشاره كرده، يك كشاورز بود كه زمينش از دوران طفوليتش هيچگاه جنگ به خود نديد. او حتى طى جنگهايى كه بر ضد تركها داشت، در آرزوى چيزى بود كه لورنس آن را «قصر باغىِ او در نزديكى مدينه» مىناميد. 4منطقۀ باغىِ اطراف مدينه؛ محلى كه شريف ناصر مانند ديگر افراد فاميلش سكونت داشت، منطقهاى بود نخلستانى كه از سوى مدافعان دولت عثمانى در مدينه آسيبهايى ديده بود، آن گونه كه htragoH مىنويسد:
«باغهاى نخلستانى، كه در خارج مدينه در منطقۀ شرق و شمال شرق قرار داشت؛ همانجا كه نخلستانهاى حومۀ العوالى بود، توسط سربازان ترك در ابتداى انقلاب ويران شد و بنى على، تيرهاى از قبيلۀ حرب، كه بر روى آن نخلستانها كار مىكردند، قتل عام شدند.» 5زمينۀ اين حوادث در منابع بريتانيايى روشن شده است. بر اساس دو گزارش سرويس اطلاعاتى بريتانيا 6كه در barA nitelluB چاپ شده، بنىعلى نخستين گروهى بودند كه آمادگى خود را براى پيوستن به شورش شرفا نشان دادند، اما پس از مدتى، برخلاف ساير طوايف حرب، كه بيشتر عوف را تشكيل مىدادند، كم و بيش آشكارا به جانب تركها گرايش پيدا كردند.
به هر روى، آنها در اين سوى چيزى به دست نياوردند و زمانى كه در آگوست 1916، سربازان عثمانى، براى