24منطقۀ «صعيد» در سرزمين مصر قربانيهايى نذر مىكنند و اين قربانيها را به اوليا پيشكش مىنمايند. به ويژه به «سيد احمد بدوى» كه در روستاها و آباديهايى از مصر، بزهايى را - كه به «عُجُول السيد \بزهاى سيد احمد بدوى» نامبردار مىسازند - براى او نذر مىكنند و در بارۀ اين بزها تيمار و پذيرايى زيادى به عمل مىآوردند. و كشاورزان آن را همسنگ با تقديس، مورد احترام قرار مىدهند و به هيچوجه آزارى بر آنها روا نمىدارند. حتى اگر به چريدن محصول زراعى ديگران هجوم آورند و يا بر كسى آسيب وارد سازند اين بزها را رنجه نمىدارند. اين بزها را به «طنطا» در كنار زادگاهِ سيداحمد بدوى سوق مىدهند تا نزديك مزار او آنها را ذبح كنند. نيازى به توضيح ندارد كه اعمالى اين چنين به عنوان وظيفۀ الزامى، مورد تأييد شريعت اسلام نمى باشد.
3 - راه و رسم و عادت تقرب به مردگان از رهگذر قربانى - به خاطر ارضاى آنها و ترس از خشم آنها نسبت به زندهها - در ميان گروه زيادى از جوامع انسانى در دوران قديم و متأخر و به ويژه نزد مصريان كهن رايج بوده است. اين راه و رسم، رسوبهاى زيادى در سنتهاى معمول مصريان در برابر مردگانشان حتى در دوران معاصر به جاى نهاده است.
گذشته از اينها از دير باز، مردم بر اين باور بودند كه از طريق قربانيها فوايد و عوايدى مادى نصيب آنان مىگردد. از ديدگاه پارهاى از جوامع، اين اعتقاد در آنها پديد آمده بود كه آلهه و بتها در غذاىخود از گوشتهاى قربانيها و يا قسمتى از آن سود مىجويند و نفعى عايد آلهه مىگردد، لذا نزد اين جوامع خوردن تمام گوشت اين قربانيها و يا تناول بخشى از آنها حرام بوده است و نيز شمارى از گروهها كه از بين انسانها براى آلهه و مردگان قربانى پيشكش مىكردند اين قربانيهاى انسانى را به عنوان بردگان و نوكران به استخدام گرفته و از آنها در رفع نيازهاى خويش بهره مىجستند و حتى شمارى از جوامع كهن، آلهۀ خود را با صفاتى از قبيل سخت دلى و علاقه به خونريزى و لذت بردن از جان كندن قربانيها منسوب و متهم مىساختند. لذا قربانيهايى به آنها تقديم مىكردند تا اين تمايل عصبى آنان را به خونريزى آرام ساخته و از شرّ و گزند آلهه در امان باشند و حيات جوامع را از اين راه تأمين و ضمانت كنند.
قربانى در شريعت اسلام
آيين مقدس اسلام به تمام اين افسانهها و خرافات خاتمه داد و قربانى را به عنوان