92رسوم آئين زردشت راضى و خرسند سازد، سلمان در شناخت آئين زردشت و رعايت آداب آن، سعى بليغ نمود. او همواره مسؤول آتشكده جى بود، كه مبادا آتش خاموش شود. 1چنانكه در نهاية المسؤول آمده است:
«در خدمت مجوسيّه مىبودم و آتش مجوس مىافروختم كه هرگز يك لحظه باز نمىمرد» آتش مجوسيت؛ يعنى همان آتش مقدس آئين زردشت كه مردن آن به تعبير «ارداويراف نامه» گناهى بزرگ است و پادافرهاى سنگين دارد. 2واژه مجوس، به معناى آيين زردشت است گرچه در لسان العرب و قاموس المحيط وجه نامگذارى غيرقابل پذيرشى درباره اين واژه آمده است، 3لكن در اين كه مجوسيّت به مفهوم آتشپرستى است، آنان نيز ترديد نداشته، ابن منظور شاهدى نيز نقل كرده است كه: «كنار مجوس تستعر استعاراً» واژه مجوس، از همان واژۀ مُغ يعنى روحانى و عالم دين زردشت گرفته شده است. اين واژه در يونانى sogaM و در لاتين sugaM و در اَرامى مجوشا مىباشد. 4در روايات شيعى درباره آيين مجوس و مجوسى بودن سلمان در مرحله نخست زندگى، نكاتى مطرح شده است:
الف: در جلد 22 بحارالانوار دو روايت با دو مفهوم مخالف آمده است كه سلمان نخست مجوسى بود بعد مسلمان شد. و دوم اين كه سلمان مجوسى نبود. 5در توضيح روايت دوّم كه سلمان مجوسى نبود، آمده است كه گرچه در ظاهر او مشرك به نظر مىآمد اما در درون و باطن مؤمن بود.
ب: در گفتگوى مفضّل با امام صادق - ع - مفضل از امام صادق - ع - درباره آئين مجوس مىپرسد. ايشان مجوسيّت را تمجّس، گرايش پيدا كردن به سريانيت مىدانند: لانّهم تمجّسوا فى السريانيه. . . سريانى بيشتر به عنوان يك زبان و يك خط مطرح است تا عنوان يك آئين، كه البته اين زبان و خط در ايران نيز وجود داشته است چنانكه مانى كتاب معروف خود را به زبان سريانى نوشت و نصيبين مركز چنين زبان و خطى بود كه سلمان نيز سالها در مهاجرت بزرگ خود در آن شهر زيست.
در برخى منابع معتبر و قابل توجه درباره گرايش دينى سلمان و مردم جى نكتهاى مطرح شده است كه شايسته تأمل است. برحسب روايت ابن عساكر در تاريخ دمشق و حافظ