147پرچمداران آنها نيز يكى پس از ديگرى به خاك افتادند. كشته‌شدن بزرگان سپاه دشمن، روحيۀ آنها را تضعيف ساخت و لذا بيشتر مشركين پا به فرار گذاشتند. 1تيراندازانى كه بر كوه مستقر بودند با مشاهدۀ پيروزى نيروهاى اسلام، به رغم تأكيد رسول خدا - ص - و اصرار فرمانده خود «عبدالله بن جبير» به قصد جمع‌آورى غنائم، تنگه را رها ساخته و داخل منطقۀ نبرد شدند.
خالد بن وليد فرمانده جناح راست دشمن كه از ابتدا به دنبال روزنه‌اى جهت هجوم به پشت سپاه اسلام مى‌گشت و موقعيت استراتژيكى تنگه را به خوبى درك كرده بود بلافاصله با سواران خود به سوى آن حركت كرده و با به شهادت رسانيدن عبدالله بن جبير و ده تن از تيراندازان باقى مانده در تنگه، از پشت به سپاه اسلام تاخت. 2در اين هنگام پرچم مشركين دوباره به اهتزاز درآمده و نتيجۀ جنگ كاملاً دگوگون شد. مشركين مجدداً نيرو يافتند و بسيارى از بزرگان اسلام از جمله «حمزة بن عبدالمطلب» ، «عبدالله بن جحش» ، «مصعب بن عمير» و در مجموع بيش از هفتاد تن از مسلمين به شهادت رسيدند. رسول خدا - ص - محاصره و مورد اصابت سنگ قرار گرفت؛ بطورى كه لبهاى او شكافته و خون بر صورتش جارى گشت و حتى چند دندان فك پايين حضرت نيز شكسته شد. 3(بعدها به ياد آن واقعۀ دردناك مسجدى به نام قبةالثنايا بر مكان مذكور ساخته شد) .
كسى كه مصعب بن عمير را كشته بود ناگهان فرياد برآورد كه محمد - ص - را كشتم. با اين سخن سپاه اسلام رو به هزيمت رفته و همگى به سوى احد عقب‌نشينى كردند. 4كفار نيز با شنيدن خبر قتل رسول خدا - ص - دست از جنگ كشيده و براى هميشه كار مسلمانان را تمام شده تلقى كردند. اين خبر از طرفى نيز باعث حفظ جان رسول خدا - ص - شد.