128حضور داشته و مطالبى را در آن جمع گفته است. اين مطالب با آنچه به عباس منسوب شده شباهت زيادى دارد. محتمل است كه در نقلها بطور عمد يا حداقل به سهو، پاى عباس بن عبدالمطلب نيز به ميان كشيده باشد. 1حداقل آن است كه حتى اگر عباس حاضر بوده چنين مطالبى را نگفته است.
در برخى از نقلها سخن از حضور على - ع - به ميان آمده است. 2حلبى با نقل اين روايت مى‌نويسد: تعارضى ميان آن نقل و روايتى‌كه مى‌گويد جز عباس كسى با او نبوده، نيست؛ زيرا در روايت آمده كه عباس، على - ع - را در ابتداى شعب گذاشت (و نيز ابوبكر را در انتهاى آن) تا مراقب اوضاع باشند. 3
در روايت كعب بن مالك آمده است كه پس از سخنان عباس، رسول خدا - ص - برخاسته، آياتى تلاوت كرد و مردم را به سوى خدا خواند و آنان را به پذيرش اسلام ترغيب نمود. آنگاه حضرت دربارۀ بيعت فرمودند:
«بر اين امر با شما بيعت مى‌كنم كه: همانگونه كه از زنان و فرزندانتان حفاظت مى‌كنيد، از من نيز دفاع كنيد» براء بن معرور گفت: ما فرزند جنگ و سلاح هستيم و همانگونه كه از ناموسمان دفاع مى‌كنيم، از شما دفاع خواهيم كرد. ابن تيّهان نكته ديگرى را پيش از بيعت مطرح كرد.
او گفت: ما در يثرب پيوندهايى (با يهوديان) داريم كه از اين پس بايد قطع كنيم. اگر ما چنين كرديم آيا شما بعد از پيروزى، نزد قوم خود آمده و ما را رها خواهى كرد؟ آن حضرت تبسمى كرده و فرمودند:
«ذمّه من ذمّۀ شما و حرمت من حرمت شماست. شما از من هستيد و من از شما؛ با دشمن شما خواهم جنگيد و با دوست شما دوستى خواهم كرد.» 4
رسول خدا - ص - پس از فتح مكه به مدينه بازگشتند و بدين ترتيب