129به پيمان خود وفادار ماندند.
انصار در آن شب، تصميم بسيار مهمى را گرفتند و بايد گفت كسانى از آنان به خوبى از اهميت چنين تصميمى آگاهى داشتند. از آن پس آنان در برابر دو گروه مهم؛ يعنى يهود و قريش قرار مى‌گرفتند و پى‌آمدهاى چنين تقابلى، به سادگى قابل پيش‌بينى و گذشت نبود. عباس بن عبادة انصارى (كه در احد به شهادت رسيد) در آن جمع برخاست و خطاب به انصار گفت:
آيا شما آگاهيد كه بر چه چيز با اين مرد بيعت مى‌كنيد؟ شما براى جنگ با احمر و اسود (كنايه از همۀ فرقه‌ها و دسته‌ها) با او بيعت مى‌كنيد. اگر چنين گمان مى‌كنيد كه چه بسا با از دست دادن اموالتان و كشته شدن بزرگانتان او را تسليم خواهيد كرد از هم اكنون فكرى بكنيد. چه، در آن صورت دچار خذلان دنيا و آخرت خواهيد شد. اگر مى‌بينيد كه حتى در چنين شرايطى به تعهدات خود پاى‌بند باشيد با او بيعت كنيد. مردم گفتند: اى رسول خدا! اگر ما با وجود چنين خساراتى در مال و جان چنين تعهدى بسپاريم، در برابر آن چه خواهيم داشت؟ آن حضرت فرمود: بهشت. بدنبال آن، تك تك انصار با حضرت بيعت كردند. 1
گفته شده كه در آن حال، صدايى در عقبه شنيده شد كه (خطاب به مشركان) فرياد مى‌زد: آيا شما متوجه مذموم شدگان و صابئى‌ها هستيد؟ ! آنان براى جنگ با شما اجتماع كردند.
رسول خدا - ص - فرمودند: «اين صداى شيطان است» آنگاه افزودند: به سوى محل كاروانهايتان متفرّق شويد.
در آن حال عباس بن عباده تأكيد كرد كه اگر رسول خدا - ص - دستور دهد، فرداى همان شب بر روى مردم حاضر در منى شمشير خواهند كشيد. اما رسول خدا - ص - فرمود كه اجازۀ چنين كارى را ندارد و آنان به سوى محل كاروانشان حركت كنند. 2