177سوى آل سعود انجام شد، به طور رسمى محكوم كرد. (احمدى، حميد، ص67 ، 1386ش.) چهارده شهريور همان سال از سوى دولت، تعطيل عمومى اعلام شد و مردم تهران در محكوميت ويران سازى قبور بقيع راهپيمايى كردند. (مجله خواندنى‌ها، سال4، ش27، صص15-17)
ج) تشكيل كميسيون حرمين شريفين؛ مجلس شوراى ملى، در سال 1305ش. تصويب كرد كميسيونى از نمايندگان مجلس با نام كميسيون حرمين شريفين تشكيل شود تا با همكارى دولت اوضاع حرمين را بررسى كند.
شروع مناسبات: دولت آل سعود در سال 1307ش. با ارسال نامه‌اى به كشورهاى اسلامى؛ از جمله دولت ايران، ضمن تأكيد بر امنيت كامل حجاز و بر عهده گرفتن مسئوليت حفظ امنيت حاجيان، از دولتمردان كشورهاى اسلامى خواست تا نمايندگانى را براى بررسى اوضاع امنيتى حجاز مأمور كنند.
نحستين معاهدۀ دو كشور كه سرآغاز روابط محسوب مى‌شود، در دوم شهريور 1308ش.1348/ق. به امضا رسيد و حبيب‌الله هويدا به عنوان سفير ايران به حجاز اعزام شد. تعهد عربستان براى تأمين امنيت و فراهم ساختن وسايل آسايش حاجيان ايرانى از مفاد اين عهدنامه بود.
در اين سال‌ها، از گلاب ايران براى شست‌وشوى كعبه استفاده مى‌شد.
* روابط ايران و حجاز در زمان سلطنت محمدرضا شاه پهلوى
به دليل مشكلات داخلى و ناامنى راه‌هاى منتهى به حج؛ مانند راه عراق كه بسيار ناامن و خطرناك شده بود، دولت ايران صدور گذرنامۀ حج را در سال 1321ش. ممنوع كرد. كسانى هم كه به طور غير قانونى ره‌سپار سفر حج مى‌شدند، به مشكلات متعددى برمى‌خوردند.
روابط محدود ايران وحجاز در سال 1323ش. و در پى اعدام يك زائر ايرانى براى چهار سال قطع شد. اين زائر كه ابوطالب يزدى نام داشت، در گرماگرم طواف دچار مشكل مزاجى شد و استفراغ كرد. مأموران سعودى او را به بى‌احترامى به خانۀ خدا متهم كرده، نزد قاضى بردند. قاضى نيز حكم اعدام او را به اتهام تنجيس كعبه صادر كرد و ابوطالب بلافاصله گردن زده شد. اين حادثه منجر به قطع روابط ايران و عربستان از سال 1323 تا 1327ش. شد. (سيد على قاضى عسكر، صص13-14، 1384ش.)
دولت ايران اجراى اين حكم را محكوم كرد و به شدت نسبت به آن واكنش نشان داد و خواستار عذرخواهى عربستان شد. دولت سعودى با اين استدلال كه اجراى حكم اعدام، قانونى و با پشتوانۀ گواهى شاهدان و اعترافات مقتول همراه بوده است، بر موضع خود پافشارى كرد.