168سدۀ هشتم مى‌دانست (نظام‌الدين شامى، اول، صص180 - 178، 1363ش.). و نبردهايش را با عنوان جهاد انجام مى‌داد. (نظام‌الدين شامى، اول، صص180 - 178، 1363ش.). تيمور كه سلاطين مماليك مصر را غلام و غلام‌زاده‌اى بيش نمى‌دانست، آنان را شايسته تسلط بر حرمين نمى‌شمرد.
تيمور پس از فتح دمشق، رسولانى به دربار مصر فرستاد و خواستار بندگى ملك ناصر شد. ملك ناصر اظهار انقياد و اطاعت كرد و سكه و خطبه را در قلمرو خود به نام تيمور كرد و قرار شد باج و خراج ساليانه به خزانۀ تيمور ارسال كند.
از روابط و اقدامات تيمور با حجاز به موارد زير مى‌توان اشاره كرد:
اول: وقف «اندخوى» در نزديكى بلخ به حرمين.
دوم: تبعيد راهزنان مسير حج به بلخ.
سوم: تجهيز كاروان حج از بغداد.
از ميان اميران تيمورى، شاهرخ فرزند تيمور به مدت 43 سال (850 - 807 ق.) از سرحد چين تا مرز روم و از اقصاى تركستان تا مرز هند فرمان راند (حمد الله مستوفى قزوينى، به كوشش: ليسترنج، صص320 و 321، 1362ش.) و تنها او در اين ميان توجه بيشترى به حرمين و حجاج داشت كه از دلايل آن مى‌توان به آرامش نسبى در حكومت وى، قدرتمندى و مناسبات حسنه با دولت مماليك مصر در برهه اى از آن اشاره كرد. اهم اقدامات شاهرخ در حرمين عبارت‌اند از:
1. مكاتبه با سلطان مصر براى مجازات راهزنان حج.
2. تهيه و فرستادن جامۀ كعبه.
3. ارسال صدقات به اهل حرمين.
4. درخواست جارى كردن آب براى مردم مكه.
لازم به توضيح است كه در برخى سال‌هاى حكومت شاهرخ كه او در شمال غرب ايران به نبرد با تركمانان مشغول بود، حج تعطيل شد. (الجزيرى، ص321، 1384ق.).
همچنين در سال 847 ق. به دستور او جامۀ كعبه را - كه در شهر يزد تهيه شده بود - به دست هيئتى از بزرگان دولت تيمورى به مصر فرستاد. سپس نمايندگان شاهرخ از مصر به حجاز رفتند و ضمن به جا آوردن حج، جامۀ كعبه را بر قامت آن پوشاندند و به خراسان برگشتند. بدين ترتيب براى نخستين بار، جامه‌اى بافته شده در ايران بر خانۀ خدا پوشانده شد. (ميرخواند، محمد بن خواند، به تصحيح: عباس زرياب خويى، ج6، صص1169 و 1170 وصص725-721 و ج2ص632، 1339ش. ؛ عبدالرزاق السمرقندى (م887 ق. ، به كوشش: نوايى، ج2، صص793-791