167وى براى نفوذ در حرمين، به ويژه مكه و رفع مشكلات كاروان‌هاى حج و انجام شكوهمند مراسم حج، بسيار كوشيد. بيشترين خبرها دربارۀ حج‌گزارى مسلمانان قلمرو ايلخانيان، به دورۀ حكومت او مربوط مى‌شود. ابوسعيد كه سنى مذهب بود، توانست با ايجاد روابط دوستانه با مماليك مصر، مناسبات خود را با حجاز در سايۀ جلب رضايت آنان توسعه دهد. (مقريزى (م845 ق.)، به كوشش: محمد عبدالقادر، ج2، ص211، 1418ق.) وى اقدمات شايسته‌اى براى كسب اعتبار و نفوذ در حرمين شريفين انجام داد كه برخى از آنها عبارت‌اند از:

*اعزام كاروان به مكه؛ حكومت همه ساله، كاروان حج را با هدايا و صدقات بسيار و با شكوه فراوان روانۀ حجاز مى‌كرد. (ابن فهد (م885 ق.)، به كوشش: عبدالكريم، ج3، صص160، 161 و 171، 1408ق.). حجاج ايرانى و عراقى در اين زمان به سبب مناسبات حسنه با دولت مماليك مصر، كمتر با مشكل روبه‌رو مى‌شدند؛ زيرا سلطان مصر در نامه‌هايى به شريف مكه و رؤساى قبايل عرب كه در مسير كاروان بودند، برخورد مناسب با آنان و رسيدگى به امورشان را سفارش كرده بودند. (مقريزى (م845 ق.)، به كوشش: محمد عبدالقادر، ج2، ص211، 1418ق.)

*تأمين امنيت راه حج؛ ابوسعيد براى برقرارى امنيت حاجيان در مسير حج دستور داده بود تا براى رفع نياز قبايل عرب بيابان‌گرد جهت پيش‌گيرى از حمله آنها به كاروان‌هاى حج اقدام شود. (العسقلانى (م852ق.)، ج2، ص211) ابوسعيد از دولت مماليك درخواست كرد تا امنيت راه‌هاى حج تامين گردد و حاجيان دو پرچم به نام مماليك و ايلخانيان با خود حمل كنند. سلطان مملوكى با پذيرش تقاضاى ابوسعيد، در پاسخ وى هيئتى روانه ايران كرد و در نامه‌اى به شريف مكه دستور داد تا به حاجيان ايرانى احترام بگذارند. (مقريزى (م845ق.)، به كوشش: محمد عبدالقادر، ج2، ص211، 1418ق.)

*انتخاب اميرالحاج از ميان اهل فتوت؛ منصب اميرالحاجى در اواخر عصر حكومت ايلخانان تقريباً به انحصار پهلوانان و اهل فتوت درآمد.

*ارسال كمك به حرمين؛ به نقل از بطوطه، سلطان ابوسعيد آن قدر صدقات و هدايا براى مجاوران و فقيران مكه اختصاص داده بود كه نرخ طلا در بازار مكه پايين آمد.

*ساختن حمام و مدرسه در مدينه (عمربن الوردى (م749ق.)، ج2، ص274، 1417ق.).

*آب رسانى به مكه؛ (العسقلانى (م852ق.)، ج1، ص541).

ارتباط تيموريان با حجاز:

تيموريان براى بهره‌بردارى سياسى، اجتماعى و اقتصادى از ظرفيت بالاى حج، به آن توجه نشان دادند. مؤسس اين سلسله، مدعى خلافت بر مسلمانان بود. او خود را احيا كنندۀ اسلام در