146مخارج كوتاهى نيست، به اقسام مختلفه رنگ ريزى‌ها [؟] هست به جز رنگ دخل سَنَه‌اى كه ما مشرّف شديم، منتهاى گرانى حمل بود. كجاوه با يك نفر شتر قرايوك هشتاد و دو تومان، با اخوه سرنشين سى و شش تومان، و پياده دوازده تومان كم‌تر و سواره به مال خود، بيست و شش تومان، و يك بار تمام ده تومان، وزن بار قرايوك كجاوه نود من تبريز به وزن هشت عباسى است و سرنشين چهل و پنج من تبريز و بار تمام مثل قرايوك است.
و بايد هنگام اتمام امر با حمله‌دار چند قرار است كه بدهند. اول اينكه شخصى ميان آن‌ها باب است و در وسط راه از حاجى مطالبه مى‌كنند نفرى يك تومان، دوم كرايه طراده عبور از فرات، و سوم شلتاق جمال، و چهارم شلتاق تفنگچى را، و همۀ اين‌ها را با حمله‌دار قطع كنند. چيزى بيش از كرايه و مقاطعه ندهند. و سوم تنخواه آن را به سه قسط برسانند: اول هنگام صيغه، دوم در وسط راه، سوم يك منزل به شام مانده، اگر تنخواه را تمام دهند، در بغداد و غير بغداد، به مصرف مى‌رسانند، بين راه به جهت اخوه و ساير مخارج معطّل مى‌مانند، لابداً بايد حاجى بدهد و دستش جايى بند نيست.
و اين شرط را هم بايد كنند كه اگر به موسم حركت حاج به شام نرساند، از عهدۀ مخارج برآيد به دست بزرگان آن حدود و ضامن معتبر، و از تفنگچى حمله‌دار هم بايد مطمئن شد. بدون جمع‌آورى آن حركت جايز نيست، محلّ خطر است و آب هم به پاى حمله‌دار است يا بر سر آب برساند يا آب را حمل نمايد.
اين قرار حمل و حمله‌دار كجاوه است و ساير ملزومات متعارفى از مأكولات و غير مأكولات آن معلوم است، بايد سرانجام شود. هر وقتى را نرخى هست، بايد خرج نمود، نفرى بيست تومان من حيث المجموع از ما خرج شد.
آنچه لازم باشد در راه از بغداد حمل بايست نمود. آبادى ندارد.
از دو راه مى‌روند، يكى آنه [عانه] و يكى ديگر حيط [هيت]. هر دو خوب است، به خير بگذرد خداوند يار باد!
[حركت از كاظمين به سمت شام]
از كاظمين(عليهما السلام) پانزدهم شهر رمضان المبارك حركت مى‌كنند. از طلوع صبح راه مى‌روند الاّ دو ساعت به غروب مانده. منزل مى‌كنند، چادر مى‌زنند، هستند تا صبح ديگر و