105كه در اين مكان به امامت جماعت مسلمانان بپردازند، پرهيز داشتند و دليل آن كراهتى بود كه فقها براى عدم تساوى مكان امام و مأمومين قائل بودند.
ابن فرحون گويد:
«... محل ايستادن پيامبر(ص) در نماز، از مأموم پايينتر نبود و بالاتر هم نبود. بلكه ايشان با اصحاب در يك سطح مساوى مىايستادند. هركس از روى هواى نفس با سنت پيامبر(ص) مخالفت كند، گمراه است.» (بدر بن فرحون، ص29، بىتا. / سمهودى، ج2، ص95 ، تحقيق: قاسم السامرائى، اول، 1422ق.)
پس از نخستين آتش سوزى كه در ماه رمضان سال 654 ق. در مسجد شريف نبوى به وقوع پيوست، الظاهر بيبرس به اين مسجد شريف عنايت زيادى نشان داد و به مصلاّى پيامبر(ص) اهتمام ويژهاى گماشت. وى براى مصلاّ محرابى چوبى بنا كرد كه سمهودى آن را اينگونه توصيف مىكند: «در قبلۀ مصلاّى شريف نبوى، صندوق چوبى بسيار خوش ساخت و بديع قرار داشت و بر روى آن محراب واقع شده بود كه سازندگان آن، هنر بديع نجارى را در آن به نمايش گذاشته بودند. اما محراب مذكور مانند دروازهاى مقوس و پلگونه براى مكانى لطيف بود كه بر بالاى آن صندوق قرار داشت. در داخل آن و روبهروى ورودىاش بعد از «بسم الله الرحمن الرحيم»، آية الكرسى و روى درب مقوس بعد از بسمالله، آيۀ شريفۀ (قَدْ نَرىٰ تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّمٰاءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰاهٰا فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ حَيْثُ مٰا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ وَ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتٰابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ وَ مَا اللّٰهُ بِغٰافِلٍ عَمّٰا يَعْمَلُونَ ) (بقره : 144) نوشته شده بود.»
به نظر مىرسد اين محراب همان محرابى است كه مطرى با تابلويى كه پيشتر ذكر كرديم به آن اشاره كرده است. اين محراب چوبى در دومين آتش سوزى كه در سال 886 ق. و در عهد سلطان قايتباى مملوكى در مسجد شريف نبوى رخ داد، به طور كامل سوخت.
هنگامى كه در سال 888 ق. دوباره به بازسازى مسجد شريف نبوى اقدام شد، «مسؤول بازسازى مسجد تصميم گرفت ارتفاع سطح مسجد را كاهش دهد