54پيامبر(ص) در عين كودكى ا ش او را به حضور و تجمعات مهمى فرمان مى د اد تا مكانت و جلالت و جايگاه والاى او را به ديگران و حاضران در معاهدهها، تجمعات و بسيج هاى عمومى نشان دهد و آن را به ذهن ها و انديشههاى مردم بسپارد.
تربيت در دامان رسالت و طهارت
امام مجتبى(ع) در دوران حيات پربركت و سراسر افتخار نبى گرامى اسلام ولادت يافت و چنانكه ديديم، او و برادرش حسين(ع)، محبوب دل پيامبر بودند و پيامبر، دوام رسالتش را در وجود آن دو گوهر الهى مىدانست.
هفت سال از حيات خويش را در سايۀ رعايت و تربيت آن عصارۀ هستى گذراند كه در واقع، همين دوره، دورهاى بود كه شخصيت امام مجتبى، به تمام و كمال پرورانده شد و باليد و در همين دوره بود كه به عالى ترين درجۀ ايمان و تقوا و پاكى و علوّ روحى و درجات علمى از ساحت وجود نبوى(ص) دست يافت.
علاوه بر نظارت مستقيم حضرت رسول(ص) بر رشد شخصيتى امام مجتبى(ع) ، آن حضرت در كلاس عالى تربيتى، با همدلى و همگامى و معاضدت دو شخصيت بزرگ تاريخ اسلام، به نشو و نماى روحى، علمى، شخصيتى آراسته شد و مدارج تعالى را طى نمود.
كلاس مذكور، يا همكارى شخص دوم اسلام؛ يعنى على بن ابىطالب و فاطمه زهرا(عليهما السلام) ، بانوى اول اسلام اداره مىشد و شخص اول اسلام، يعنى پيامبر(ص) ، رسماً بر آن نظارت داشت. 1
در اين كانون مقدس و آسمانى، كه مصداقى كامل ازتجلى نور الهى بود، فرزندى بزرگ و كريم، كه تاريخ آيندۀ جهان اسلام را متحول نمود، پروش يافت؛ يعنى حسن بن على(عليهما السلام) ، در اين كانون شخصيت پرور و انسانساز به مراحل تكوين شخصيت كودك توجهى بايسته مبذول مىشد؛ چنان كه پدر بزرگوارش على(ع) فرمود:
«يُرَبَّى الصَّبِيُّ سَبْعاً وَ يُؤَدَّبُ سَبْعاً وَ يُسْتَخْدَمُ سَبْعاً وَ مُنْتَهَى طُولِهِ فِي ثَلَاثٍ وَ عِشْرِينَ سَنَةً وَ عَقْلِهِ فِي خَمْسٍ وَ ثَلَاثِينَ سَنَةً وَ مَا كَانَ بَعْدَ ذَلِكَ فَبِالتَّجَارِب». 2
«كودك به مدت هفت سال تربيت مىشود و به مدت هفت سال آداب زيستن به او آموخته مىشود و به مدت هفت سال به خدمت گمارده مىشود، رشد بدنى وى تا بيست سالگى و رشد عقلى ا ش تا سى و پنج سالگى است و آنچه كه بعداً فرا مىگيرد، از راه تجارب است.»