91و عدد چهل را ناقص نگذارند. . . دگر ساير فراشان از عرب و عجم بيرون از حدّ رقم باشند و هميشه قدم در خدمات حرم محترم دارند و كلان ايشان را شيخ الفراش گويند.»
اما نظافتچيان حرم نبوى هم گروه ويژهاى هستند كه «ايشان را كناس نامند و رائس ايشان را شيخ الكناسين گويند. در اين جماعت هر روز بعد از اشراق، مسجد شريف را جاروب كنند و صفا دهند و هر شب چون جماعتها از نماز عشا فارغ شوند، او را دعا ادا نمايند.»
جزئيات ديگرى توسط مؤلف در بارۀ ادارۀ حرم داده شده كه بسيار عالى و دقيق است؛ بخشى از آنها در بارۀ چراغ و روغن چراغ و روشن كردن آنها است كه خود آداب خاصى داشته و تعداد آنها نيز بسيار زياد بوده است؛ «چون جماعتى از نماز فارغ شوند، شيخ الحرم و بعضى خدّام محترم، از باب متهجّد كه دروازۀ شمالى آن حجرۀ عالى است درون درآيند و آن شمعها را بيرون آرند و شمعهاى درون مسجد را نيز از راه عاقب محراب به مواجه شريف آرند و سلام بر شيخين ادا نمايند و از پايان پاى حجرۀ شريف پيش باب متهجّد جمع حضرت شوند و هر شمعى را با شمعدان يكى از اكابر بر دوش گرفته و دو نفر از خدّام اغوات حرم در يمين و يسار آن شخص باشند و شيخ الفراشين مقدّم بر همه چاوشان با عصاهاى پرزيب در پيش از پى يكديگر قطار شوند و آن چهل شمع را مع شمعدان برداشته، به تسكين و وقار تمام و حافظان خوش الحان صلوات خوانان به كنار حرم كه زير منار سليمانيه باشد برند و در خانهاى كه در آن كنج رسانيدند، اطفا نموده گذارند، و شب ديگر باز آن شمعها را درگيرانند تا يك هفته همان شمعها هر شب سوزند. چون هفته تمام شود شمع دگر درگيرانند و آنچه از آن شمعها باقى مانده باشد آن را تقسيم كنند. اين چنين در هر اسبوعى چهل شمع درگيرانند كه در مجموع ماه شريف رمضان يك صد و شصت شمع سوزند، غير شمعهاى كلان. و هر شمعى از آن به وزن دو رطل بود.»
همينطور داستان مئذنهها و اذان گفتن و تكبير و خواندنِ اوراد و اذكار نيز نظم و ترتيب خاص خود را داشته است. آداب رمضان هم خاص بوده و مؤلف در اين باره نوشته است:
«بدان كه طايفۀ عرب تمام شب در رمضان بيدار باشند و خواب اصلاً نكنند. نماز و تلاوت قرآن و تسبيح و زيارت شافى گزارند و اكثر اكابر و اعيان [از] ابتدا در رمضان در مسجد حرم محترم معتكف شوند، چون روز شود از ابتدا بعد از اداى نماز، به يك