18از آنچه گذشت معلوم شد كه تنها دليل اول از ادلۀ جواز قابل اعتماد است.
نتيجه:
جايز است بانوان از قرصهاى جلوگيرى از عادت ماهانه استفاده كنند، گرچه اولَى و بهتر آن است كه - در عين جواز استفاده از قرصهاى ياد شده - از خوردن آنها خوددارى ورزند و اين اولويت به جهت ادلۀ حرمت و نبودن نصّ خاص بر جواز و به جهت احتياط در شبهه تحريميه است و اگر خداوند به زنان اجازه داده كه در ايام عادت روزۀ خود را افطار كنند يا در ايام حج برخى از عبادات را انجام نداده و بعد قضا نمايند، پس اگر اينگونه عمل كنند بهتر است.
در ضمن جواز خوردن اين قرصها مشروط است به اينكه ضرر مهمّ معتدّبه (قابل اعتنا) نزد عقلا كه نوع مردم به آن اهميت مىدهند، نداشته باشد و يا آنكه اگر چنين ضررى دارد، مكلف علم به آن نداشته باشد.
فصل پنجم: بررسى اجمالى چند فرع
الف) اگر خوردن قرص براى جلوگيرى از عادت ماهانه جايز باشد، در حكم آن، فرقى بين ايام حج و ماه مبارك رمضان نيست، پس هم براى انجام مناسك حج جايز خواهد بود و هم براى روزۀ رمضان و هم براى زيارت مشاهد مشرّفه در هر زمان از ايام سال. و نيز فرقى نيست كه خوردن اين قرصها براى تمكن از انجام عبادات و به نيت انجام عبادت باشد يا به قصد ديگر.
ب) فرقى نيست ميان «خوردن قرص براى جلوگيرى از عادت ماهانه» يا براى «تأخير» آن، منع و تأخير، هر دو در اصلِ جواز يكساناند، البته احتمال ضرر در «منع» بيشتر از «تأخير» است.
ج) ميان «خوردن قرص براى تأخير عادت ماهانه» و براى «جلوگيرى از حمل و باردارى» تفاوتى نيست. بله، در جلوگيرى از باردارى، اگر احتمال عقيم شدن وجود داشته باشد حكم جديدى پيش مىآيد، ولى از جهت خوردنِ قرص با ايمن بودن از ضرر جسمانى و يا ضرر ديگر، تفاوتى در ميان نيست.
د) چيزى كه در اين مقاله از آن بحث شده، حكم اولى خوردن اين قرصها است و حكم