16خدمت امام هفتم (ع) رسيده و توضيح دادم، حضرت فرمود: به او بگو پنبهاى را با «ماء اللبن» آميخته و در رحم قرار دهد تا خون قطع گردد و اعمال خود را انجام دهد. او نيز چنين كرد. 1
مرحوم شيخ حرّ عاملى از اين حديث جواز و بلكه استحباب جلوگيرى از عادت ماهانه براى انجام اعمال حج را فهميده است ولذا عنوان باب 92 از ابواب طواف را اينگونه قرار داده است: «باب ما يستحب ان تعالج به الحائض نفسها لقطع الدم» .
ولى اين استفاده و بلكه استدلال به اين حديث از چند جهت اشكال دارد:
اولاً سند حديث مرسله است؛ زيرا در سند آمده است «عن احمد بن محمد أو غيره. . .» .
ثانياً اين خانم ابتدا حايض شده و سپس امام (ع) راهى را بيان فرموده براى قطع شدن خون. احتمال دارد كه خون به مدت سه روز، كه اقل حيض است، جارى بوده و پس از آن علاج قطع خون انجام شده باشد. بنابراين، اين دليل شامل نمىشود بر جايى كه از اصل وقوع حيض پيشگيرى مىگردد. پس اين حديث فقط علاج طول مدت را مىفهماند نه جلوگيرى از اصل آن را.
ثالثاً امام (ع) طبق اين حديث امر به علاج نكرده است تا بشود از آن، استفادۀ استحباب نمود، بلكه امام فرموده است: به پدرت بگو كه پدر آن خانم به او امر كند به علاج و امر پدر بوده و دلالت بر وجوب دارد ولى از باب اطاعت امر والد نه از باب دلالت كلام امام معصوم (ع) .
ب) روايات باب 93 دلالت دارد بر جواز كارى كه زنان براى تأخير انداختن عادت ماهانه انجام مىدهند. 2
ولى اين استدلال نيز ناتمام است؛ زيرا گرچه برخى از اين روايات صحيح السند و برخى موثق هستند، ولى حداكثر چيزى كه از اين روايات به دست مىآيد آن است كه مستحب است زن حائض دعاى مأثور در اين روايات را بخواند تا خون زودتر قطع شود. بنابراين، اين روايات تنها دلالت دارد بر اينكه دعا خواندن براى قطع خون جايز است اما دلالت ندارد بر اينكه هر كار ديگرى - از جمله خوردنِ قرص - براى جلوگيرى از عادت ماهانه جايز است و تعدى كردن از دعا كه از اسباب معنوى است و در هر وضعيتى مطلوب است، به قرص خوردن كه از اسباب طبيعى و مادى است، از افحش انواع قياس ممنوع است. علاوه آنكه اين روايات دربارۀ جلوگيرى از عادت ماهانه نيست بلكه براى قطع شدن خون يعنى تقليل