117آغاز ميكند؛ چنانكه از گفتار خود او استفاده ميشود، توجه اصلى نويسنده به نتيجۀ قيام است، بلافاصله بعد از اين مقدمۀ كوتاه، به بيان شرح قيام فخ ميپردازد.»
ابوالفرج بعد از بيان شرح احوال پدر، مادر و ساير بستگان حسين 1، با آوردن چندين روايت، به تفصيل از بخشندگى حسين ياد ميكند. 2سپس به بيان اين قيام ميپردازد.
خلاصهاى از اين قيام، به روايت هر دو نويسنده:
واقعۀ فخ
به روزگار خلافتهاى عباسى (169- 168) سختگيرى بر علويان شدت بيشترى گرفت. عامل مدينه آنها را مجبور ميساخت كه هر روز در دارالاماره حاضر شده، خود را معرفى كنند؛ او به اين هم اكتفا نكرده، آنها را ضامن حضور يكديگر قرار داده بود و يكى را به سبب غيبت ديگرى مواخذه و باز داشت ميكرد. روزى حسين بن على (بن حسن بن حسن بن حسن بن على ابن ابيطالب) را به خاطر غيبت حسن بن محمد بن عبدالله (بن حسن بن حسن على ابن ابى طالب) كه ضامن او بود، سخت مواخذه كرد و از او خواست