98اوليا، قصد داشت در قدس به كاروان مصر ملحق شده، همراه آن به حج برود، ولى در آن سال به دستور پادشاه، كاروان ده روز زودتر به راه افتاد. به همين خاطر وى مجبور شد با كاروان شام به مكه برود. حسين پاشا، پاشاى شام، نيازهاى او و همراهانش را از شام تا مكه تأمين كرد.
چلبى در بيست شوال سال 1081ه. از شام حركت كرد و به همراه هزار نفر از حجاج ايرانى كه به كاروان شام پيوسته بودند، به شهر مكه عزيمت نمود. او مى‌نويسد: از هر حاجى ايرانى 15 سكۀ طلا مى‌گرفتند.
سفرنامۀ اوليا چلبى مفصل‌ترين نوشته در خصوص مكه و مدينه است. اوليا چلبى مسير آناتولى را نيز براى ما شرح داده است. 1در اينجا شرح مسير آناتولى و ارسال صرّۀ همايونى، از آنجا به مكه، و حج‌گزارى عثمانيان و مسير حركت حجاج عثمانى، موضوعِ بحث ما نيست، ليكن از آنجا كه اوليا چلبى در سفر خود از اين مسير نيز گذشته، شرح مختصرى در اين خصوص ارائه مى‌كنيم:
راه حج آناتولى، مسير سمت راست از ميان سه مسير تردّد چاپارها بود. (اين تعريف براساس حركت مسافر در حالت پشت به استانبول بيان شده است) . اين مسير با گذر آناتولى از شمال غرب به جنوب شرق، به حلب و شام متصل مى‌شد. راه استانبول - مكه، يكى از هفت مسير ارتباطىِ موجود در زمان امپراتورى عثمانى بود و به احتمال زياد يكى از پر رفت و آمدترين راه‌هاى چاپار نيز بوده است. اين راه، جادۀ اصلى ارتباطى بين پايتخت و اماكن مقدس به شمار مى‌آمد.
صرّه تا سال 1281 از راه خشكى به‌وسيلۀ قاطر و شتر به حجاز فرستاده مى‌شد.
از اين تاريخ به بعد، از راه دريا و با كشتى ارسال شده و تا سال1327 ادامه داشت. از سال 1327، پس از احداث راه‌آهن حجاز، صره‌اى‌كه قبلاً به‌طور معمول در دوازدهم ماه رجب، از راه خشكى ارسال مى‌شد، از مسير دريا به خاطر كوتاهتر شدن راه، در پانزده شعبان ارسال شد.
دولت عثمانى به همان اندازه كه به راه‌هاى نظامى توجه مى‌كرد، به راه‌هاى حج نيز اهميت مى‌داد. اين راه هميشه مورد توجه و عنايت خاص خيّرين و نيكوكاران بود. حفاظت از اين راه به عهدۀ تشكيلات