76بعد از اين كه موسى عليه السلام به پيامبرى برگزيده مى‌شود؛ . . . أَنَا اخْتَرْتُكَ. . . ¹و خداوند دو معجزۀ عصا و يد بيضا را به او عطا مى‌كند، فرمان مى‌دهد: اذْهَبْ إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى ²و موسى عليه السلام بعد از اين فرمان، رفتن به جانب فرعون را شنيد، براى رويارو شدن با چنان جبار متكبّرى كه خود را در چنان قدرت و شكوهى مى‌ديد كه نداى: . . . أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَى ³سر مى‌داد و از طرف ديگر، قوم بنى اسرائيل در ضعف و اسارت و جهل و انحطاط فكرى به سر مى‌بردند، موسى عليه السلام دريافت كه رسالت سخت ومشكلات بسيارى در پى خواهد داشت؛ لذا دست به دعا و سؤال از خدا برداشت كه در حل اين مشكلات يارى‌اش نمايد. پس روشن است كه مقصود از «وَ أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذِي دَعَاكَ بِهِ مُوسَى مِنْ جَانِبِ الطُّورِ. . .» چيست؟

آرى، در اين جانب طور و روبه‌رو شدن موسى عليه السلام با فرمانى چنين سخت و دشوار، بايد ديد كه موسى عليه السلام با چه نامى خدا را خوانده است؟ روشن است در آغاز، هنگامى كه موسى نداى حق را شنيد، خداوند خود را «ربّ» خواند و فرمود: . . . إِنِّي أَنَا رَبُّكَ ⁴و همچنين فرمود: إِنَّنِي أَنَا اللّٰهُ لَاإِلَهَ إِلَّا أَنَا. . . . ⁵لذا طبيعى است كه بايد حضرت موسى عليه السلام خداوند را با همان نام‌هايى كه حق از خود ياد كرده است، بخواند؛ يعنى بگويد: يا «رَبّ» و يا «لاٰ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ» و در گفت وگو و مناجات با حق، در وادى طور، از همان اسم كه حق بر خود اطلاق كرده، بهره بجويد و لذا موسى عليه السلام نيز طبق نقل قرآن از كلمۀ «ربّ» استمداد كرد و گفت: رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي. . . . ⁶و به كلمۀ «لاٰ إِلَهَ