22طواف را به‌جا مى‌آورند و بر اساس بعضى از روايات، اين سنگ از بهشت آورده شده است.

چنان‌كه از امام باقر عليه السلام روايت شده كه گفت: «نَزَلَتْ ثَلاَثَةُ أَحْجَارٍ مِنَ الْجَنَّةِ؛ مَقَامُ إِبْرَاهِيمَ وَ حَجَرُ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَ الْحَجَرُ الاَْسْوَدُ» . ¹در پاسخ اين پرسش كه «اثر پا در روى اين سنگ، از چه زمانى نقش بسته؟» دو دسته روايت وجود دارد:

- دسته‌اى دلالت دارند كه ابراهيم عليه السلام در هنگام بازسازى كعبه روى سنگ مى‌ايستاد و پايه‌هاى كعبه را بالا مى‌برد و از آن زمان اثر پا بر روى سنگ نقش بست و تاكنون باقى‌است.

- دستۀ ديگر، دلالت دارند كه ابراهيم بعد از بازسازى كعبه مأمور شد براى حج اعلان عمومى كند. پس در اين هنگام روى آن سنگ ايستاد و مردم را به حج فرا خواند.

به هر حال، خداوند متعال در دو جاى قرآن از اين محل با عظمت ياد كرد:

الف: آنجا كه به زائران خانه‌اش فرمان داد مقام ابراهيم را مصلاّى خود قرار دهند.

ب: جايى كه مقام ابراهيم را به عنوان اوّلين و بارزترين آيات روشن خود خواند.

اگر مقام ابراهيم، با اين‌كه مفرد است، تفسير «آيات بيّنات» قرار داده شود، معنايش اين است كه مقام ابراهيم به منزلۀ آيات كثيره است؛ همانگونه‌كه خود ابراهيم عليه السلام به منزلۀ يك امت است؛ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً. . . . ²

و طبق تفسير ديگر، مقام ابراهيم يكى از آيات بينّات است؛ چه بگوييم بقيۀ آيات ذكر نشد و چه بگوييم ذكر شد. امّا اين‌كه اوّلين آن را مقام ابراهيم قرار داد يا از ميان آن‌ها تنها مقام ابراهيم را ذكر كرد، اهميت مطلب روشن مى‌شود.

مطلب ديگر اين‌كه حفظ اين آيت از زمان حضرت ابراهيم تا عصر حاضر، با داشتن دشمنان بسيار، بر اهميّت آن مى‌افزايد.

جوار خانۀ خدا بهترين و مناسبترين مكان براى مهم‌ترين دعا و خواسته‌هاى انسان است.

در پايان، به عنوان حسن ختام، كلامى از امام حسين عليه السلام در فضيلت مقام ابراهيم مى‌آوريم: امام حسين عليه السلام در يكى از سال‌ها در مسجدالحرام بود، ناگهان سيلى آمد و به