42مكتب او را از انزوا درآورد و با قوّۀ شمشير به نشر آن پرداخت.
متأسفانه طرح مجدّد افكار ابنتيميه از سوى محمدبن عبدالوهاب، همچون طرح آن توسط خود ابن تيميه، زمانى انجام گرفت كه جهان اسلام در بدترين وضعيت تاريخى بهسر مىبرد. اروپا خود را آماده مىكرد كه كشورهاى اسلامى را مستعمرۀ خود سازد.
كشور هند با زور و تزوير از دست مسلمانان خارج شده و ارتش انگلستان بر آن شبهقاره حكومت مىكرد.
محمدبن عبدالوهّاب به پشتيبانى سران قبايل نجد، به مناطق مسلماننشين حجاز، عراق، سوريه و يمن حمله مىكرد و اموال آنان را بهعنوان غنايم جنگى، همراه مىبرد و از اين راه به بازار تجارت نجديان رونق مىبخشيد. در طول تاريخ يك بار هم وهابيان با كافران جنگ نكردهاند. تمام نبردهاى آنان با مسلمانان منطقه بوده و پس از قتل و خونريزى به غارت پرداخته و اموال و احشام آنها را همراه خود به نجد مىآوردند. خمس آن متعلق به محمد بن عبدالوهاب و باقىمانده در اختيار سران قبايل و مجاهدان! قرار مىگرفت.
كشتار مسلمانان به دست وهابيان در عتبات عاليات، صفحۀ تاريخ را سياه كرد.
صلاحالدين مختار، كه از نويسندگان وهّابى است، مىنويسد:
«در سال 1216 ه. ق. امير سعود با قشون بسيار متشّكل از مردم نجد و عشاير جنوب و حجاز و تهامه و ديگر نقاط، به قصد عراق حركت كرد. وى در ماه ذىقعده به شهر كربلا رسيد و آنجا را محاصره كرد. سپاهش برج و باروى شهر را خراب كرده، به زور وارد شهر شدند و بيشتر مردم را كه در كوچه و بازار و خانهها بودند به قتل رساندند.
سپس نزديك ظهر با اموال و غنايم فراوان از شهر خارج شدند و در كنار آبى به نام ابيض گرد آمدند. خمس اموال غارت شده را خود سعود برداشت و بقيه، به نسبت هر پياده يك سهم و هر سواره دو سهم، ميان مهاجمين تقسيم شد.» 1ابن بشر، مورّخ نجدى، دربارۀ حملۀ وهّابيان به نجف مىنويسد:
«در سال 1220 سعود با سپاهى انبوه از نجد و اطراف آن، به بيرون مشهد