96مى‌نامند. اما وهابيان هنگامى كه بر مكه حاكم شدند، قبل از اينكه محمدعلى پاشا آنان را بيرون براند، اين بنا را ويران و گنبد آن را تخريب كردند. 1در مكانى كه سعى در آن پايان مى‌پذيرد؛ يعنى سمت راست مروه، بيركهارت خانه‌اى را ديده كه عباس عموى پيامبر صلى الله عليه و آله در آنجا زندگى كرده بود. در نزديكى آن بركه‌اى قرار داشته كه سلطان سليمان قانونى براى استفاده از آب آن، بنايى بر آن ساخته و از قنات مشهور مكه آن را تأمين كرده است. 2بيركهارت از كوچۀ حجر نام مى‌برد و مى‌گويد:
«زهراى بتول عليها السلام و ابوبكر صديق در اين كوچه متولّد شدند. وجه تسميۀ اين كوچه به الحجر آن‌است‌كه گفته مى‌شود حضرت رسول صلى الله عليه و آله وقتى ازكنار كعبه برمى‌گشتند در اين كوچه با سنگى درد دل مى‌كردند. 3در پايان المعلاّ به فاصلۀ كمى از قصر شريف در شمال منطقه البرك، قبر ابوطالب، پدر امام على عليه السلام و عموى پيامبر صلى الله عليه و آله واقع شده كه وهابيان بناى ساخته شده بر اين قبر را ويران و به تلّى از خاك تبديل كردند و محمدعلى پاشا بعد از اين ماجرا، فرصت مناسبى را نيافت تا بنايى را كه قبلاً در دوران او وجود داشت بازسازى كند.
بيركهارت مى‌گويد:
«مردم در مكه ابوطالب را مقدس مى‌شمارند و نهايت احترام و اجلال براى او قائلند و از اينكه به نام او قسم دروغ بخورند، هراس دارند.»
بيركهارت توصيف محلّه‌هاى مكه را با اشاره به تعداد ساكنانش به پايان مى‌برد. البته بعد از آنكه به مشكلات كلّى موجود در تخمين زدن ساكنان شهرها و كشورهاى شرقى اشاره مى‌كند. او تعداد ساكنان مكه را در آن زمان غير از دوران مراسم حج 25000 تا 30000 نفر مى‌داندكه سه تا چهار هزار بردۀ حبشى و غيرحبشى را بايد به آن افزود.
و ادامه مى‌دهد: با اين وسعت، مكه در آن زمان، به هنگام مراسم حج، سه برابر اين تعداد حاجى را در خود جاى مى‌دهد.
او همچنين به جمعيت سرشمارى كه در زمان سلطان سليم اول (923) انجام شده بود، اشاره كرده و تعداد زنان، مردان و كودكان را در آن زمان بالغ بر 12 هزار نفر مى‌داند.