96شيخ محمد حسن نجفى مىنويسد:
«أو انّه كان قبل نزول الآية» ؛ 1«مربوط پيش از نزول آيه است.»
كافرانى كه به مسجد النبى وارد شدهاند، دو دسته بودهاند: شمارى كسانى بودهاند كه پيامبر صلى الله عليه و آله آنان را به عنوان اسير يا ميهمان در مسجد جاى مىدادكه تعداد آنها زياد نبوده است. گروه ديگرى هم كه شمار آنان بسيار است، كسانى هستند كه به صورت فردى يا گروهى، به عنوان نمايندۀ قبيلهها (وفود) براى آشنايى با اسلام يا بستن قرارداد و پيمان، به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله شرفياب مىشدهاند.
ظاهركلام علاّمه و صاحب جواهر، اشاره به دستۀ نخست دارد؛ زيرا در تذكره «أنزل» آمده؛ يعنى پيامبر آنان را در مسجد جاى داد و در جواهر «ادخال» آمده؛ يعنى پيامبر صلى الله عليه و آله كافران را به مسجد وارد كرد و اين مورد را هم گفتهاند به فرضِ ثبوت، مربوط به صدر اسلام و پيش از نزول آيه است.
در هر صورت، با توجه به موارد بسيارى از حضور هيأتهاى نمايندگى كافران در مسجد النبى و در محضر پيامبر و نيز جاى دادن كافران در مسجد، باز گفته شود: «اگر ثابت شود» ، «اگر بپذيريم» و. . . كم لطفى است.
و اما ادعاى اينكه حضور كافران در مسجدالنبى، تا پيش از نزول آيۀ شريفه بوده؛ يعنى تا آخر سال نهم هجرى و از آن پس، چنين چيزى اتفاق نيفتاده است، درستى و نادرستى آن را بايد از تاريخ به دست آورد؛ زيرا ادعاى تاريخى است و طبيعى است كه تاريخ بايد ادعا را تأييد كند وگرنه نمىشود پذيرفت. بايد ديد آيا به راستى پيامبر و مسلمانان، پس از نزول اين آيۀ كريمه، درِ مسجد را به روى هيأتهاى نمايندگى غير مسلمان، به اين دليل كه آنان كافرند و نجس و نبايد به مسجد وارد شوند، بستهاند، يا آنكه آن سيره همچنان ادامه داشته است؟